Queen Poland

The biggest polish site about Queen

Koncerty Queen: A Night at the Opera Tour – USA (1976)

75
Beacon Theatre, luty 1976 r.; fot.: queenlive.ca
Beacon Theatre, luty 1976 r.; fot.: queenlive.ca

W przeciwieństwie do wielu ostatnich brytyjskich fenomenów, sukces Queen zdaje się gładko przenosić na drugą stronę Atlantyku. Grupa odbywa dwumiesięczną amerykańską trasę, dając sobie radę w większości miast, podczas gdy ich album i singiel wdrapują się do pierwszej dziesiątki. To nie są pierwsze oznaki amerykańskiej przychylności dla grupy – zeszłoroczne Killer Queen i Sheer Heart Attack odebrano bardzo dobrze – jednak ta wizyta i te nagrania zdają się mieć dla nich szczególne znaczenie. Opiniotwórcza prasa – Time, The New York Times –  śledzą ich poczynania, tłumy w halach są ekstatyczne, zaś Don Law, szycha massachusettsańskiego rocka, który był promotorem koncertu w Music Hall był cytowany w Boston Magazine, jak nazywa Queen „największymi od czasów The Beatles, absolutnie najwięksi od czasów Led Zeppelin”.

– „Queen: The New British Invasion”, M. Cohen, Phonograph Record, marzec 1976 r.

Tutaj [w Wielkiej Brytanii – przyp. mike] fani są bardziej wycofani, dopóki nie osiągną poziomu, gdy mogą eksplodować. W Stanach są gotowi wybuchnąć od samego początku. Dadzą ci cokolwiek będziesz chciał – o ile zdobędziesz ich przychylność.

– Brian May, fragment wywiadu dla brytyjskiej prasy z 1977 r., cytat za queenlive.ca, źródło nieznane.

Filadelfia, 1 lutego 1976 r.; fot.: queenlive.ca
Filadelfia, 1 lutego 1976 r.; fot.: queenlive.ca

Albumem A Night at the Opera Queen zdecydowanie zaskarbił sobie przychylność amerykańskiej publiczności, co zaowocowało wyprzedanymi salami koncertowymi podczas każdego z 33 odbytych koncertów, które objęły m.in. cztery noce w nowojorskim Beacon Theatre, cztery występy w Santa Monica oraz trzy w Chicago. Było to nie lada osiągnięcie, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że w tamtych czasach muzyczny podbój USA wyglądał zgoła odmiennie od zdobywania serc Europejczyków. Po pierwsze – terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki jest olbrzymie i tak naprawdę trzeba odwiedzać miasto za miastem i zyskiwać sympatię lokalnej publiczności. Po drugie – promocji A Night at the Opera, jak i samego zespołu, dopomógł klip do Bohemian Rhapsody, emitowany przez takie programy muzyczne jak Top of the Pops (Anglia) czy Countdown (Australia). W USA nie było takiego programu aż do założenia MTv w 1981 r. Niemniej jednak i na Nowym Lądzie Królowa zyskała sympatię publiczności (małym wyjatkiem potwierdzającym regułę może być jeden z nowojorskich koncertów – 6 lutego 1976 r. – kiedy Queen nie wyszedł na bis, rozczarowany ciszą na widowni). Zresztą, nie bądźmy gołosłowni:

Pittsburgh, 20 lutego 1976 r.; fot.: queenlive.ca
Pittsburgh, 20 lutego 1976 r.; fot.: queenlive.ca

(…) Po koncercie ja i dwóch kumpli kręciliśmy się w tylnej uliczce, paliliśmy jointa, rozmawialiśmy o koncercie, gdy nagle podjechały dwie czarne limuzyny. W uliczce było może z dziesięć osób. Szoferzy wysiedli i otworzyli tylne drzwiczki, nagle z zaplecza Music Hall wyszli członkowie Queen i Joe Perry z Aerosmith, a także dwie gorące laski. Oczywiście wszyscy będący w uliczce rzucili się w ich kierunku. Podszedłem z drugiej strony limuzyny i otworzyłem drzwi samochodu. Będąc twarzą w twarz z Brianem Mayem wręczyłem mu program trasy i wszyscy czterej muzycy Queen go podpisali (…) Mam go do dziś.

– jeden z fanów o koncercie w Bostonie, 29 stycznia 1976 r.; źródło: queenconcerts.com

(…) Pamiętam, że Freddy [pisownia oryginalna – przyp. mike] wyszedł na scenę w czymś w rodzaju białego trykotu. Hala była wyprzedana. Wypchana po brzegi. To była trasa A Night at the Opera. Nie było żadnego supportu, tylko Queen w ich najlepszym wydaniu. (…) Byłem tak oczarowany występem, że chciałem zobaczyć ich jeszcze raz. (…) Poszedłem następnego wieczoru i odkupiłem od gościa bilet za jakieś dwa dolary. (…) Było tak świetnie, jak pierwszej nocy. Jedyna różnica polegała na tym, że Freddy [wiecie o co chodzi?😉 – przyp. mike] miał czarny trykot, zamiast białego. Ze wszystkich koncertów, na jakich kiedykolwiek byłem, ten był jedynym, który pragnąłem zobaczyć dwa razy pod rząd i jejku jak się cieszę, że to zrobiłem. Nazywam to historyczną chwilą.

– jeden z fanów o koncertach w Chicago, 23 i 24 lutego 1976 r.; źródło: queenconcerts.com

Ian Hunter i Roger Taylor, after party po koncercie w Beacon Theatre, 5 lutego 1976 r.; fot.: queenlive.ca
Ian Hunter i Roger Taylor, after party po koncercie w Beacon Theatre, 5 lutego 1976 r.; fot.: queenlive.ca

Setlista nie zmieniła się szczególnie w porównaniu z brytyjską częścią trasy. Jedynym smaczkiem, którym nie poczęstowano publiczności na Wyspach był uroczy pastisz w postaci Lazing on a Sunday Afternoon, dodany między Doing All Right a Keep Yourself Alive. Jest to o tyle dziwna decyzja, że nawet sam Freddie podczas jednego z koncertów stwierdził „to typowa angielska przyśpiewka (…) Przyzwyczaicie się do niej”. Modyfikacji uległy także niektóre elementy show. Wszystko wskazuje na to, że Mercury zrezygnował z wymachiwania przed publicznością nowym longplayem, zaś tradycyjną akcję ciskania w widownię różami zastąpiła talia kart:

Podczas każdego koncertu Freddie, podczas jednej z późniejszych piosenek, rozrzucał w stronę publiczności talię kart. Podrzucał karty w powietrze, zaśmiecając nimi scenę, zaś wkrótce potem dołączały do nich płatki róż. (…) Ostatniej nocy podszedłem pod scenę, gdzie mogłem przyjrzeć się kartom. Leżało ich tam około dwudziestu – każda z nich była królową kier.

– wspomnienia fana związane z koncertami w Beacon Theatre, 5-8 lutego 1976 r.; cytat za: queenlive.ca

Głównymi (i chyba jedynymi) supportami Queen podczas tej części trasy były dwa zespoły: grający południowy soul bracia bliźniacy – The Cate Brothers (aktywni w latach 1975-1979 i ponownie od 1995 r.) oraz rootsrockowa grupa Bob Seger & The Silver Bullet Band (sam Seger występuje nieprzerwanie od 1961 r.). Należy jednak podkreślić, że podczas większości koncertów Queen był jedyną gwiazdą.

Beacon Theatre, luty 1976 r.; fot.: queenlive.ca
Beacon Theatre, luty 1976 r.; fot.: queenlive.ca

Liczby:

  • Koncerty

– łącznie: 33

  • Kraje (w nawiasie podano liczbę występów w danym kraju)

– USA (33)

Typowa setlista:

  1. A Night at the Opera Intro [taśma]
  2. Bohemian Rhapsody (sekcja rockowa)
  3. Ogre Battle
  4. Sweet Lady
  5. White Queen
  6. Flick of the Wrist/Brighton Rock (fragment)
  7. Bohemian Rhapsody/Killer Queen/The March of the Black Queen/Bohemian Rhapsody (reprise)/Bring Back That Leroy Brown
  8. Brighton Rock/Son and Daughter (z solówką Maya)

    Santa Monica, marzec 1976 r.; fot.: queenlive.ca
    Santa Monica, marzec 1976 r.; fot.: queenlive.ca
  9. The Prophet’s Song (z wokalną improwizacją Mercury’ego)
  10. Stone Cold Crazy
  11. Doing All Right
  12. Lazing On a Sunday Afternoon
  13. Keep Yourself Alive
  14. Seven Seas of Rhye
  15. Liar
  16. In the Lap of the Gods… revisited
  17. Now I’m Here
  18. Big Spender
  19. Jailhouse Rock
  20. God Save the Queen [taśma]

Rzadziej grane utwory:

  • Hangman (najprawdopodobniej zamiast Lazing On a Sunday Afternoon, czasami jako medley z Modern Times Rock ‚n’ Roll) – m.in. w Madison (28.02.1976), Milwaukee (2.03.1976)
  • Modern Times Rock ‚n’ Roll (jako część medleya z Hangman) – w Milwaukee (2.03.1976)
  • Saturday Night’s Alright For Fighting

Ciekawostki:

  • To pierwsze tournée Queen w Ameryce Północnej, które zakończyło się bez odwołania ani jednego występu.
  • Podczas pierwszego koncertu trasy, w Waterbury (27.01.1976), jeden z fanów stojący w pierwszym rzędzie zrobił Freddiemu około 40 zdjęć. Świadomy tego Freddie, pozował fotografowi przez większość występu. Ów fan wciąż jest w posiadaniu tych cudownych pamiątek i raczej nie jest skory się nimi dzielić.
  • W wywiadzie radiowym przed występem w Bostonie (29.01.1976) Brian wspomniał, że właśnie to miasto było jednym z pierwszych, które pokochało Queen. Nadmienił również, że widział wielu fanów Queen w jednej z miejscówek na Newbury Street. W jednym z późniejszych wywiadów Roger dodał do listy Maya także Detroit i Cleveland.
  • Istnieje ok. 100-sekundowy fragment Now I’m Here nagrany podczas prób przed koncertami w Beacon Theatre [WIDEO]
  • Po jednym z koncertów w Nowym Jorku (5.02.1976) Elektra Records urządziła after party dla zespołu. Wśród zaproszonych znakomitości pojawili się Billie Jean King (tenisistka), Todd Rundgren (multiinstrumentalista), David Johansen (New York Dolls), Ian Hunter (M0tt The Hoople) i Ahmet Ertegun (Atlantic Records).
  • Nowym Jorku (6.02.1976) Freddie podczas swojej wokalnej improwizacji w The Prophet’s Song zaintonował „Panie Janie”, co zostało bardzo ciepło przyjęte przez publiczność.
  • Modern Times Rock ‚n’ Roll z koncertu w Milwaukee (2.03.1976) jest ostatnim znanym wykonanuem tego utworu na żywo.
  • Greg Brooks (archiwista Queen) powiedział kiedyś, że istnieje zapis koncertu z Santa Monica (7.03.1976)

Opracował: mike

ornament

Więcej informacji o koncertach Queen: queenconcerts.comqueenlive.ca

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s