Queen Poland

The biggest polish site about Queen

Koncerty Queen: Queen Tour (1973 – 1974)

q2

Właściwie można by rzec „trasa koncertowa +”, gdyż zarówno przed, jak i po właściwym tournée (kiedy zespół supportował Mott The Hoople), Queen dał kilka koncertów na własną rękę.

Oxford, 20 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca
Oxford, 20 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca

Pierwszym znaczącym i zarazem wielokrotnie bootlegowanym koncertem był ten w londyńskim Golders Green Hippodrome (13.09.1973), zagrany dla radia BBC przed niewielką publicznością. Wydaje się, że specjalnie na tę okazję Brian zmontował taśmę intro z prototypu Procession (prymitywność tej wersji jest dość uderzająca😉 ). To także prawdopodobnie pierwszy raz, gdy zespół zagrał Father to Son, o czym może świadczyć inny tekst, niż w wersji, która ostatecznie trafiła na Queen II. Koncert został po raz pierwszy wyemitowany 20 października 1973 r. i (we fragmentach) dotarł nawet do USA (dzięki WMMS Radio).

Kolejne ważne występy to koncert w Bonn (13.10.1973) będący pierwszą wyprawą Queen poza granice Zjednoczonego Królestwa oraz w Luksemburgu (14.10.1974). Ten drugi występ miał zostać nagrany dla późniejszej transmisji radiowej, niestety jednak sprzęt nagrywający odmówił posłuszeństwa. Tym samym, ani z Bonn, ani z Luksemburga nie mamy nic.

Trzy kolejne koncerty miały miejsce w Imperial College (zapewne za sprawą Briana). Na jednym z nich zjawił się nawet były basista zespołu – Barry Mitchell. Bardziej istotne jest jednak to, że koncert z 26 października doczekał się recenzji od Rosemary Horide, która we wczesnych latach wystawiła  wiele pochlebnych ocen. Rose napisała m.in.:

„WYPRZEDANO”, głosił znak na drzwiach. Niesamowite, że nieznany (albo prawie nieznany) zespół jak Queen jest w stanie wyprzedać koncert w takim miejscu jak Imperial College. Jednak po tym jak ich zobaczyłam już wszystko rozumiem.

(…) Freddie Mercury prężył się na małej scenie wymachując swoim mikrofonem, zarówno brutalnie, jak i zmysłowo, gdy wykonywali numery ze swojego pierwszego albumu: wśród których najbardziej godne uwagi były singiel Keep Yourself Alive oraz Son and Daughter.

Pod koniec setu (…) publiczność nie chciała wypuścić Queen. Byli zmuszeni do wykonania trzech bisów, aż w końcu musieli przestać – nie z braku odzewu, lecz wycieńczenia. Najzabawniejszy był bez wątpienia pierwszy bis – Big Spender wykonany przez Freddiego a’la Shirley Bassey był niezwykle campowy.

(…) Jeśli Queen będzie tak dobry podczas trasy z Mott The Hoople (która zaczyna się w przyszłym tygodniu), Mott muszą uważać. Queen może okazać się czymś więcej, niż tylko supportem.

[Zobacz oryginał artykułu]

Bad make-up day... Brian w Imperial College, 2 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca
Bad make-up day… Brian w Imperial College, 2 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca

Zaiste, 12 listopada 1973 r. Queen otworzył pierwszy koncert w ramach trasy z Mott The Hoople. Wszystko za sprawą pierwszego managera naszej Królewskiej Czwórki – Jacka Nelsona – który namówił na to sceptycznego z początku managera Mott, Boba Hirschmanna. Brian w późniejszych latach kilkukrotnie ciepło wspominał tę trasę i jej znaczenie dla rozwoju grupy:

Podczas trasy jako support Mott The Hoople zawsze miałem świadomość, że obcujemy z czymś wielkim, czymś wysokorozwiniętym, czymś będącym blisko ducha rock ‚n’ rolla, czymś co trzeba chłonąć i od czego należy się uczyć

– za queenlive.ca, źródło nieznane

Bad make-up day... Roger w Imperial College, 2 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca
Bad make-up day… Roger w Imperial College, 2 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca

Mott The Hoople było naszym pierwszym doświadczeniem życia w trasie i muszę powiedzieć, że było to bardzo olśniewające doświadczenie. Jest ono bliskie memu sercu, gdyż podczas tej trasy dojrzeliśmy. Musieliśmy dojrzeć. To było szaleństwo i żeby przetrwać – musiałeś się przystosować. Musiałeś stać się rock ‚n’ rollowym zwierzęciem, w dobrym znaczeniu tego określenia. Tak, to było fenomenalne. Każdej nocy obserwowałem jak grali All the Way From Memphis i każdej nocy hala eksplodowała. To było jak trzęsienie ziemi. Byli fantastyczną kapelą grającą na żywo. Powinni ze sobą zostać.

– za queenlive.ca, program radiowy z 1998 r.

Z czasem słowa Rosemary Horide stały się prorocze i support zaczął przebijać główną gwiazdę. Jawi się to jasno we wspomnieniach fanów, zwłaszcza odnośnie do koncertu z Newcastle (22.11.1973):

(…) Właśnie wydali swój pierwszy album oraz singiel Keep Yourself Alive i już wtedy było głośno o tym nowym zespole. To był jeden z tych rzadkich wypadków, gdy publiczność chciała zobaczyć support (…). Byli świetni, o wiele lepsi od innych zespołów supportujących główne trasy koncertowe i zawiesili wysoko poprzeczkę dla Mott The Hoople. Nawet wtedy było jasne, że będą wielcy (…). Freddie Mercury już wtedy w swoim mniemaniu i scenicznym zachowaniu był gwiazdą, a gra Briana Maya była wspaniała, jego unikalna, własnoręcznie zrobiona gitara wzbudzała dodatkowe zainteresowanie.

Relacja mojego przyjaciela, Johna (…): „Glamowa wersja Led Zeppelin ze świetnymi rockowymi utworami, jak Keep Yourself Alive, Liar i Son and Daughter. Natychmiast pobiegłem kupić ich album (…). Mówiłem wszystkim, jacy są świetni i że odniosą wielki sukces.

– http://vintagerock.wordpress.com/2014/03/04/queen-gigs-in-1973-and-1974/

Queen w Australii, 27 stycznia 1974 r.;  fot.: queenlive.ca
Queen w Australii, 27 stycznia 1974 r.; fot.: queenlive.ca

Trasę, po trzech „samodzielnych” występach Queen, zwieńczyły dwa koncerty w Hammersmith Odeon (14.12.1973), gdzie na jednym z nich pojawił się David Bowie, a na drugim rodzice Freddiego. Niedługo potem zespół udzielił wywiadu dla magazynu  Sounds (grudzień 1973) na temat tournée, gdzie John (tak, ten sam małomówny basista) stwierdził, że szczególnie upodobali sobie show w Newcastle (22.11.1973 r.), Glasgow (23.11.1973 r.) i Bournemouth (30.11.1973 r.). Ponadto Deacon dodał, że intensywnie myślą o Ameryce Północnej, ale „nie chcą jechać tam zbyt wcześnie i zawalić sprawy”.

Nie był to jednak koniec koncertowania dla Queen, który wystąpił jeszcze pięć razy, przy czym znamienne są dwie daty. Pierwsza z nich to 28 grudnia 1973 r., kiedy Królowa zagrała przed 10cc. Roger, po 40 latach, wspomina to wydarzenie w następujący sposób:

Byli świetni. Zrobiliśmy jednak większy od nich show. Oni mieli styl bardziej sesyjny, ale świetny, innowacyjny materiał. Nie za bardzo byli grupą sceniczną.

– Record Collector, nr 422, Gwiazdka 2013, „Roger Taylor: The Most Honest Man in Rock”

Drugim istotnym występem był The Sunbury Pop Festival z 27 stycznia 1974 r. Queen, nieznany wtedy w Australii, był pierwszym nieaustralijskim zespołem, który zagrał podczas festiwalu, co poirytowało lokalne grupy i promotorów. W dodatku zarówno Freddie, jak i Brian byli tego dnia chorzy, co czyni ostatni występ z okresu Queen (I), jednym z najgorszych w ich karierze. Jakby i tego było mało, lokalny MC zapowiedział Queen jako „angolskich sukinsynów”, którzy „zapewne okażą się bezwartościowi”, zaś roadie innych zespołów odcięli oświetlenie zespołu. Brian wspomina:

To była seria nieporozumień. Queen był nieznany i nie oczekiwaliśmy, że zostaniemy gwiazdą wieczoru. Mieliśmy wejść po zachodzie słońca, żebyśmy mogli użyć własnego oświetlenia, ale trzeba było trochę poczekać. Australijskiej obsłudze sceny się to nie spodobało i zaczęli przepychanki z naszą ekipą.

– za queenlive.ca, źródło nieznane

Jeśli chodzi o setlistę podczas trasy, to była ona raczej niezmienna i składała się z mieszanki utworów z debiutanckiego krążka oraz nadchodzącego Queen II. Ponadto stały punkt programu stanowił niewydany nigdy Hangman, a także Stone Cold Crazy, podobno w wolniejszej wersji (niestety żadne wykonanie nie zostało zarejestrowane na taśmie). Całość wieńczył energetyczny rock ‚n’ rollowy medley.

Queen i Mott The Hoople za kulisami koncertu w Oxfordzie, 20 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca
Queen i Mott The Hoople za kulisami koncertu w Oxfordzie, 20 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca

Liczby:

  • Koncerty

– łącznie: 35
– w Europie: 34
– w Australii: 1

  • Kraje (w nawiasie podano liczbę występów w danym kraju)

– Wielka Brytania (32), w tym: Anglia (30), Szkocja (2)
– RFN (1)
– Luksemburg (1)

Typowa setlista:

Imperial College, 2 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca
Imperial College, 2 listopada 1973 r.; fot.: queenlive.ca
  1. Procession [taśma]
  2. Father to Son
  3. Son and Daughter (z solówką Maya)
  4. Ogre Battle
  5. Hangman
  6. Keep Yourself Alive
  7. Liar
  8. Jailhouse Rock
  9. Shake Rattle and Roll
  10. Stupid Cupid
  11. Be Bop A Lula
  12. Jailhouse Rock (reprise)
  13. Big Spender
  14. Bama Lama Bama Loo (czasem z fragmentami Tutti Frutti)

Rzadziej grane utwory:

Pierwszy koncert z Mott The Hoople, Leeds, 12 listopada 1973 r.; zdjęcia po raz pierwszy udostępnione na kanale YouTube
Pierwszy koncert z Mott The Hoople, Leeds, 12 listopada 1973 r.; zdjęcia po raz pierwszy udostępnione na kanale YouTube
  • Stone Cold Crazy – inna, wolniejsza wersja
  • Great King Rat
  • Modern Times Rock’n’Roll – zamiast Bama Lama Bama Loo
  • See What a Fool I’ve Been

Ciekawostki:

  • Podczas koncertu w Golders Green Hippodrome (13.09.1973), konferansjer – Alan Black – przedstawiając zespół powiedział „Deacon John na basie”, nawiązując tym samym do formy zapisu nazwiska Johna w książeczce debiutanckiego albumu (co, jak wiemy, nie przypadło Deaconowi do gustu). W tym momencie można usłyszeć „wcale nie” („no, it’s not”) – to protestujący Freddie.
  • Koncert w Luksemburgu (14.10.1973) miał zostać zarejestrowany dla późniejszych retransmisji. Niestety, złośliwość rzeczy martwych spowodowała, że nic się nie nagrało. Tym samym straciliśmy prawdziwą perłę bootlegową. Brawo, Luksemburgu, mam nadzieję, że jesteście z siebie dumni!
Plakat promujący koncert 10cc i Queen, Liverpool, 28 grudnia 1973 r.;  fot.: queenlive.ca
Plakat promujący koncert 10cc i Queen, Liverpool, 28 grudnia 1973 r.; fot.: queenlive.ca

 

  • Ciekawe co pomyślał sobie John, gdy w Imperial College (26.10.1973) zespół, zapewne za sprawą Mercury’ego, wystąpił w bardzo mocnym make upie (spójrzcie na zdjęcia!). Cóż, chyba dobrze, że był to jednorazowy wyskok.
  • Podczas koncertu w Lancaster (16.11.1973) Freddie chciał mieć płaszcz jednego ze studentów, Iana Edwardsa. Ten nie zgodził się oddać odzieży, zgodził się jednak na wymianę za skórzaną kurtkę Mercury’ego. Po koncercie Freddie chciał jednak odzyskać swoją kurtkę, więc odzież powróciła do prawowitych właścicieli.
  • W Liverpoolu (17.11.1973), podczas odtwarzania z taśmy Procession, można usłyszeć Freddiego krzyczącego z nieznanych przyczyn „idioci”/”onaniści” („wankers”). W związku z tym techniczni postanowili wyciszyć jego mikrofon, na wypadek dalszych okrzyków, jednak niestety zapomnieli nagłośnić go na czas i pierwsze sekundy Father to Son pozostają „nieme”.
  • Warto posiadać bootleg koncertu z Oxfordu (20.11.1973), gdyż zarejestrowano na taśmie również soundcheck. Ciekawych wrażeń dostarcza m.in. Ogre Battle bez gitary, Brian uskarżający się na brak odsłuchu, czy Freddie oznajmiający, że jego odsłuch brzmi jak „mokry pierd”😉.

 

Imperial College, 26 października 1973 r.;  fot.: Mick Rock - "Killer Queen"; źródło: queenlive.ca
Imperial College, 26 października 1973 r.; fot.: Mick Rock – „Killer Queen”; źródło: queenlive.ca

 

  • W jednym z filmów dokumentalnych parę sekund materiału zostało wzięte za koncert w Preston (21.11.1973). W istocie były to ujęcia z Tokio (1.05.1975).
  • Podczas koncertu w Birmingham (27.11.1973) wśród publiczności obecny był 22-letni wówczas Rob Halford (Judas Priest), który wspominał:

 

Queen byli niesamowitym zespołem heavymetalowym. Widziałem ich podczas ich pierwszej trasy koncertowej w Birmingham Town Hall. Położyli mnie na łopatki!

  • Podczas tego samego występu w Birmingham, Brian zagrał pod koniec Ogre Battle fragment Voodoo Chile, co Freddie skomentował słowami „tak, urocze!” („yes, lovely!”).

    Bilet na koncert z Glasgow, 23 listopada 1973 r.; fot.: queenconcerts.com
    Bilet na koncert z Glasgow, 23 listopada 1973 r.; fot.: queenconcerts.com
  • Podczas koncertu w Southend (1.12.1973) Freddie, Brian oraz Roger dołączyli na scenie do Mott The Hoople i zaśpiewali w chórkach do All the Young Dudes.
  • Rodzice Freddiego byli obecni podczas popołudniowego koncertu w Hammersmith Odeon (14.12.1973). Jer Bulsara wspominała:

Moim ulubionym wspomnieniem z nim związanym jest pierwszy koncert w Hammersmith Odeon. Mój chłopiec dawał z siebie wszystko supportując Mott The Hoople. Po koncercie ludzie podchodzili do mnie i mojego męża i mówili, że to miło, iż go wspieramy. Odpowiedziałam po prostu „Cóż, to mój syn”.

  • Podczas wywiadu dla magazynu Sounds (Grudzień 1973) zespół powiedział bardzo interesującą rzecz:

Myśleliśmy sporo o dodaniu klawiszy. Może dołączy do nas kolejny członek. To by zacieśniło brzmienie. Z trzema instrumentami na scenie jesteśmy ograniczeni, ale nie chcemy też tworzyć kwintetu.

Zabawnym zbiegiem okoliczności jest fakt, iż ówczesnym klawiszowcem Mott The Hoople był Morgan Fisher, który był pierwszym muzykiem wspomagającym Queen podczas tras koncertowych (Trasa Hot Space, 1982 r.)

Opracował: mike

ornament

Więcej informacji o koncertach Queen: queenconcerts.com, queenlive.ca

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s