Queen Poland

The biggest polish site about Queen

Koncerty Queen: Sheer Heart Attack Tour – Europa (1974)

netherlands_1974

Mówię Ci, odczuwam skutki koncertowania. Wczoraj skończyliśmy brytyjską część trasy i czuję się, jakbym każdej nocy odbył maraton. Wszędzie mam siniaki. Bo liczy się muzyka, musisz mieć pewność, że wokół ciebie są ludzie, którzy się o ciebie troszczą.

– Freddie Mercury, „Freddie Mercury: Queen Bee”, C. Coon, Melody Maker 21.12.1974 r.

Zaczyna się ukazywać doświadczenie, które zdobyliśmy podczas naszych tras koncertowych. Wszystko zaczyna być spójne.

 Brian May, „Queen’s four-fold strategy for global conquest”, R. Ross, Circus Raves, nr 105, marzec ’75

Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: Richard Paul-Jones, źródło: queenlive.ca
Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: Richard Paul-Jones, źródło: queenlive.ca

30 października 1974 r. Queen znowu wkroczył na scenę. Trasa Sheer Heart Attack rozpoczął występ w Manchesterze. Zespół, choć nieco stremowany, był niewątpliwie szczęśliwy z tego powodu. Nie tylko ich kolega – Brian – przezwyciężył poważną chorobę, która mogła postawić pod znakiem zapytania dalszą karierę grupy, ale także po raz pierwszy Queen miał odbyć CAŁE tournée jako główna gwiazda.

Teraz, gdy jesteśmy headlinerem wiemy, że ludzie przyszli oglądać nas. Bycie supportem to jedno z najbardziej traumatycznych doświadczeń w moim życiu.

  – Freddie Mercury, „Freddie Mercury: Queen Bee”, C. Coon, Melody Maker 21.12.1974 r.

Podczas brytyjskich występów Queen był wspierany przez zapomniany dziś zespół Hustler [WIDEO], ich koncert w Hiszpanii otwierał Storm, w Belgii  Ambach Circus, zaś w Holandii grupa Kayak (choć tutaj część członków tego zespołu uważa, iż to był podwójny headliner, zresztą sama publiczność w mniejszym napięciu czekała na Queen). Niemniej najwięcej „problemów” królewskiej czwórce przysporzył Lynyrd Skynyrd, supportujący Freddiego i spółkę w Skandynawii oraz podczas niektórych dat w Niemczech.

Byli okropni. Byli bigotami z Południa i nie mogli uwierzyć, gdy zobaczyli nas w pełnym make-upie i ubranych jak kobiety. Byli oburzeni, zdezorientowani i trochę przestraszeni, gdyż czterech lalusiów stanowiło dla nich niemałą konkurencję na scenie. Boże, Lynyrd Skynyrd! Szczerze powiedziawszy – byli dupkami. Kiedy grali tę swoją piosenkę, „Free Bird”, to zdawało się, że trwa miesiącami. Z tego co pamiętam, mieli trzech gitarzystów prowadzących. Hmmm, cóż, wygląda na to, że nam wystarczył jeden. Absolutne dupki. Później mieli tę straszną, śmiertelną katastrofę lotniczą, prawda?* Nie powinno się mówić źle o zmarłych… pieprzyć to!

– Roger Taylor, cytat za queenlive.ca, źródło nieznane

*Rzeczywiście, 20 października 1977 r., w wyniku katastrofy lotniczej zginęło trzech członków Lynyrd Skynyrd, zaś pozostali odnieśli bardzo ciężkie obrażenia.

Helsinki, 25 listopada 1974 r.; fot.: "Korkealta ja kovaa - rokkikuvia 70-luvulta"
Helsinki, 25 listopada 1974 r.; fot.: „Korkealta ja kovaa – rokkikuvia 70-luvulta”

Trasa Sheer Heart Attack to także pierwsze doświadczenie zespołu w rejestrowaniu swojego materiału scenicznego. Dwie noce w Rainbow Theatre (19 i 20 listopada 1974 r.) zostały uwiecznione na taśmie i miały stać się pierwszym oficjalnym wydawnictwem koncertowym Queen. Mało tego, Brian wiosną 1975 r. w magazynie fanklubu napisał, że Queen w pocie czoła pracuje nad materiałem z Rainbow „miksując i edytując stosowną formę do [Old Grey] Whistle Test”, do czego – jak wiemy – ostatecznie nie doszło. Co ciekawe May i spółka mniej więcej te same bajki serwują nam obecnie😉. W Record Mirror z 7 grudnia 1975 r. Brian stwierdził, że cały zespół był bardzo niezadowolony z koncertu, głównie z powodu ekipy filmowej zakłócającej ich występ. Dodatkowym czynnikiem negatywnym były bez wątpienia doskwierające Queen problemy techniczne. Roger Taylor dał wyraz swojej frustracji dewastując pod koniec drugiej nocy swój zestaw perkusyjny.

Bradford, 6 listopada 1974 r., fotografia po raz pierwsza widziana w serwisie YouTube
Bradford, 6 listopada 1974 r., fotografia po raz pierwsza widziana w serwisie YouTube

Tak czy owak, koncerty w Rainbow Theatre z 19 i 20 listopada zostały nagrane i ostatecznie ich kompilacja ukazała się po raz pierwszy w 1976 r., w półgodzinnej wersji, emitowanej w amerykańskich kinach przed filmem Led Zeppelin „The Song Remain the Same”, następnie w Wielkiej Brytanii przed filmem „Szczęki II” (1978 r.), przed  „Live at  Pompeii” (1979 r.) i „The Wall (1982 r.) grupy Pink Floyd. Setlista tej wersji wyglądała następująco: Procession, Now I’m Here, White Queen, Killer Queen/The March of the Black Queen/Bring Back That Leroy Brown, Father to Son (cut)/Keep Yourself Alive (cut)/Liar (cut) [fałszywy medley], Stone Cold Crazy, In the Lap of the Gods… revisited, God Save the Queen.

Now I’m Here można było zobaczyć we włoskim programie telewizyjnym poświęconym zespołowi, nagranym przez BBC7. Narratorem filmu był Roger Taylor. Ponadto utwór ten, w zaskakująco dobrej jakości, ukazał się na Greatest Video Hits 1 w 2002 r. Z kolei w 1989 r. Stone Cold Crazy z tego występu ukazało się jako strona B singla The Miracle (7” wersja w UK i Australii, 12” wersja w UK, kaseta w UK, CD w UK i Australii). W 2009 r. zespół opublikował na swojej stronie kilka klipów z lat ’70, przy okazji wydania składanki Absolute Greatest. Wśród materiałów znalazło się White Queen z Rainbow. Natomiast w 2011 r. White Queen, Stone Cold Crazy i Liar pojawiły się na i-Tunes (przy okazji reedycji pierwszych pięciu albumów Queen). Stone Cold Crazy ukazało się także jako bonus japońskiego i brytyjskiego blu-ray „Days of Our Lives” (w nowym miksie stereo).

Najdłuższe wydane wersja to:

  • 52-minutowy miks z „Box of Trix” wydawnictwa Star Direct. Zawiera ona wiele oczywistych edycji i nakładek. Czasami audio i wideo pochodzą z różnych wieczorów, jednak zdecydowana większość obrazu i dźwięku to 20 listopada 1974 r. Mimo to, często muzyka i film pozostają niezsynchronizowane i z jakichś niewyjaśnionych przyczyn dźwięk jest w audio. Setlista tej wersji wygląda następująco: Procession, Now I’m Here, Ogre Battle, White Queen, In the Lap of the Gods/Killer Queen/The March of the Black Queen/Bring Back That Leroy Brown, Son and Daughter/Guitar solo/Father to Son (cut)/Keep Yourself Alive (cut)/Liar (cut)/Son and Daughter (reprise) [fałszywy medley], Stone Cold Crazy, In the Lap of the Gods… revisited, Jailhouse Rock (cut), God Save the Queen.
  • Cały występ z 19 listopada 1974 r. wyświetlano podczas wystawy Stormtroopers in Stilettoes w Londynie na początku 2011 r. Co prawda dźwięk był mono i czasami się rozjeżdżał, ale to bardzo ważne znalezisko!

Choć we wszystkich dostępnych źródłach na końcu pojawia się grane z taśmy God Save the Queen, to jest to raczej efekt postprodukcji (sposób zapełnienia planszy z napisami), aniżeli rzeczywisty klip pochodzący z samego koncertu.

AKTUALIZACJA: Wreszcie, po 40 latach zespół Queen zdecydował się na wydanie koncertów w Rainbow Theatre w kilku różnych formatach, od CD po box Blu-ray/DVD/CD, a także 4 LP [CZYTAJ WIĘCEJ]

Oczywiście wczesny Queen nie byłby wczesnym Queen, gdyby wszystko szło gładko. Oprócz typowych dla tamtego okresu wpadek technicznych (najsławniejszą jest chyba spadek napięcia przy Liar, podczas drugiej nocy w Rainbow Theatre), trasa po raz kolejny musiała zostać skrócona. Otóż, 27 listopada 1974 r., w drodze do szwedzkiego Lund, ciężarówka z zaopatrzeniem zespołu rozbiła się, wjeżdżając pod zbyt niski wiadukt. Nikomu nic się nie stało, jednak instrumenty i sprzęt grupy zostały poważnie uszkodzony. Choć koncert w Lund się odbył, to Queen został zmuszony odwołać zbliżające się występy w Kopenhadze oraz Oslo. Ponownie na scenę wkroczyli dopiero 2 grudnia 1974 r. w Monachium.

Sheffield, 5 listopada 1974 r., fotografia po raz pierwsza widziana w serwisie YouTube
Sheffield, 5 listopada 1974 r., fotografia po raz pierwsza widziana w serwisie YouTube

Jeśli chodzi o grany podczas trasy repertuar, to panowie postanowili z gracją połączyć materiał z wszystkich trzech albumów. Znamienne jest to, że pojawiło się aż 6 utworów z Sheer Heart Attack. Ponadto 27 października 1974 r. Brian nagrał własną aranżację God Save the Queen (tak, już wtedy!), który zaczął wieńczyć większość występów podczas trasy. Jak podsumował Freddie:

Mamy nadzieję dobrze się bawić. Będziemy musieli przebrnąć przez wszystkie trzy albumy. Wokół nich zostanie zbudowany repertuar. Ale najważniejszym będzie przekazanie energii zespołu i miejmy nadzieję różnorodność. Nie chciałbym ciągle grać hard rocka, skarbie. Powinno być dobrze, bo mamy lepsze światła, lepsze wszystko.

– Freddie Mercury, New Musical Express, 2.11.1974 r.

Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: Richard Paul-Jones, źródło: queenlive.ca
Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: Richard Paul-Jones, źródło: queenlive.ca

Liczby:

  • Koncerty

– łącznie: 29

  • Kraje (w nawiasie podano liczbę występów w danym kraju)

– Wielka Brytania (19), w tym: Anglia (17), Szkocja (1), Walia (1)
– Niemcy (4)
– Szwecja (2)
– Finlandia (1)
– Belgia (1)
– Holandia (1)
– Hiszpania (1)

Typowa setlista:

  1. Procession [taśma]
  2. Now I’m Here
  3. Ogre Battle
  4. Father to Son
  5. White Queen
  6. Flick of the Wrist
  7. In the Lap of the Gods/Killer Queen/The March of the Black Queen/Bring Back That Leroy Brown

    Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: Richard Paul-Jones, źródło: queenlive.ca
    Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: Richard Paul-Jones, źródło: queenlive.ca
  8. Son and Daughter (z solówką Maya)
  9. Keep Yourself Alive
  10. Seven Seas of Rhye
  11. Stone Cold Crazy
  12. Liar
  13. In the Lap of the Gods… revisited
  14. Big Spender
  15. Modern Times Rock’n’roll
  16. Jailhouse Rock
  17. God Save the Queen [taśma]

Rzadziej grane utwory:

  • Stupid Cupid
  • Be Bop A Lula
  • Brighton Rock (fragment pod koniec Flick of the Wrist) – od koncertu w Glasgow (8.11.1974)

Ciekawostki:

Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: queenlive.ca
Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: queenlive.ca
  • Now I’m Here, który zadebiutował podczas tej trasy, stał się żelaznym punktem koncertów Queen aż do 1986 r. Podczas trasy Sheer Heart Attack utwór ten stanowił spektakularny otwieracz, gdy podczas początkowych wersów Freddie pojawiał się błyskawicznie raz po jednej, a raz po drugiej stronie sceny (oczywiście wykorzystano do tego celu członka ekipy ubranego w taki sam kostium, jaki nosił Mercury). To także pierwszy utwór, w którym wykorzystano kamerę pogłosową na wokalu Freddiego.
  • Pomimo tego, że zespół nie rozpoczynał koncertów utworem Father to Son, to na taśmie z Procession wciąż pozostało kilka akordów tej kompozycji
  • Queen początkowo nie planował grać Killer Queen, jako utworu zbyt delikatnego i przez to niepasującego do występów grupy. Jak wiemy, jednak singiel ten był grany, podczas tej części trasy jedynie w postaci jednej zwrotki, refrenu i solówki.

Nie wiem czy będziemy grali Killer Queen, to mało ekscytujący utwór do grania na scenie, ale na pewno zagramy kilka innych.

– Brian May, wywiad z Rosemary Horide, jesień 1974 r. [zobacz oryginał artykułu]

  • Obok Fendera Stratocastera, nowym zamiennikiem Briana dla Red Special stał się Les Paul. May nie był jednak zadowolony z brzmienia obu tych instrumentów i po tej trasie zamówił u lutnika Johna Bircha replikę swojej Old Lady. Służyła mu ona do 1982 r., gdy podczas jednego z koncertów roztrzaskał ją na kawałki.
  • Freddie, Brian i Roger podczas koncertów tej trasy są bardzo rozmowni między piosenkami. W późniejszych latach May i Taylor ograniczali się do zapowiadania maksymalnie jednego-dwóch utworów.
  • Podczas Sheer Heart Attack Tour nadal obecne były usterki. Dawały się one szczególnie we znaki w Liverpoolu (1.11.1974), Rainbow Theatre (20.11.1974). Narzekano także na to, że wykorzystywane przez zespół dymy zbyt długo opadały.
  • W czasie występu w Leeds (2.11.1974) 16-letnia dziewczyna została niemal zgnieciona przez tłum na samym początku występu Queen. Według jednej z wersji zauważył to ochroniarz, zaś według drugiej to Freddie przerwał koncert. Tak czy inaczej, w rezultacie dziewczyna ta otrzymała wspaniałe miejsce na wzmacniaczu Johna Deacona, gdzie spędziła resztę występu.
  • W Bradford (6.11.1974) przy fortepianie Freddiego, zamiast przystosowanego do tego instrumentu taboretu, znajdowało się zwyczajne krzesło.
  • Glasgow (8.11.1974) Freddie zapomniał, że aktualna aranżacja Killer Queen zawiera jedną zwrotkę i przez przypadek zaczął śpiewać drugą. Szybko jednak się zreflektował i po krótkim mamrotaniu przestał śpiewać. Podczas tej samej nocy Mercury został wciągnięty przez publiczność, po tym, jak stanął zbyt blisko krawędzi sceny. Dopiero kilku ochroniarzy uratowało go z opresji. Również od tego występu Queen zaczął wplatać kilka riffów Brighton Rock pod koniec Flick of the Wrist.

Publiczność w Apollo, w Glasgow była niesamowita. Właściwie to większość koncertów na północy była oszałamiająca, jak w Bradford czy Sheffield. Znali wszystkie piosenki, nawet teksty z nowego albumu, zanim jeszcze się ukazał.

– Brian May, Record Mirror, 7.12.1974 r.

Barcelona, 13 grudnia 1974 r.; fot.: magazyn "Disco Expres"
Barcelona, 13 grudnia 1974 r.; fot.: magazyn „Disco Expres”
  • Druga noc w Rainbow (20.11.) została dodana do trasy po tym, jak w mgnieniu oka rozeszły się bilety na występ 19 listopada. Rosemary Horide, w swojej recenzji, doniosła, że o mały włos nie doszło jednak do wielkiej klapy, gdyż tego samego popołudnia padł system nagłaśniający (który w efekcie dał się zespołowi we znaki podczas wykonywania Liar, co tłumaczy dlaczego tylko część piosenki znalazła się na „Box of Trix„).

Stałem za kulisami i próbowałem dobić się po autograf, a w rezultacie zaprosili [Queen] wszystkich, którzy się tam kręcili do garderoby i wszystkim wszystko podpisali, nigdy o tym nie zapomniałem. To była wspaniała lekcja tego, jak postępować z fanami. Do tego dnia wszystko podpisuję i wychodzę porozmawiać z ludźmi, spotkać się z nimi i to wszystko dzięki temu. To była lekcja, jak troszczyć się o ludzi, którym zawdzięczasz wszystko, co masz. Chodziłem na koncerty do Rainbow wiele, wiele razy i było sporo zespołów, które wychodziły z garderoby, ich ochrona odpychała ludzi, a zespół wskakiwał do samochodu i z nikim nie rozmawiał, będąc wielką gwiazdą. Queen? Nic z tych rzeczy. Oni cię gościli i uważam, że to było fantastyczne.

– Gary Numan, cytat za queenlive.ca, źródło nieznane.

Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: Richard Paul-Jones, źródło: queenlive.ca
Rainbow Theatre, listopad 1974 r.; fot.: Richard Paul-Jones, źródło: queenlive.ca
  • Koncert w Helsinkach (25.11.1974) to jak do tej pory jedyny koncert muzyka Queen w Finlandii. W lokalnej prasie zespół był bezpośrednio porównywany z Led Zeppelin. Pogłoska, jakoby istniało profesjonalne nagranie z tego występu okazała się nieprawdziwa.
  • Koncert we Frankfurcie (4.12.1974) nie należał do udanych, gdyż większość zebranych widzów była bardziej zainteresowana supportem w postaci Lynyrd Skynyrd.

Dawaliśmy z siebie wszystko, oni to zasysali i nie wracało do nas nic z powrotem. Po raz pierwszy od wielu miesięcy schodząc ze sceny poczułem, że ciężko pracowałem.

– Brian May, cytat za queenlive.ca, źródło nieznane

  • Według niepotwierdzonej plotki istnieje czarno-biały, niemy zapis fragmentu występu Queen w Hadze (8.12.1974)

Opracował: mike

ornament

Więcej informacji o koncertach Queen: queenconcerts.comqueenlive.ca

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s