Queen Poland

The biggest polish site about Queen

Koncerty Rogera Taylora: Wczesne Lata (1957 – 1968)

Jedyne znane profesjonalne zdjęcie Johnny Quale and the Reaction, od lewej: John "Acker" Snell (saksofon), Johnny "Quale" Grose (wokal, górny rząd), Jim Craven (gitara basowa), Roger "Splodge" Taylor (perkusja, górny rząd), Mike Dudley (gitara/organy) i Graham Hankins (gitara); 1965 r.
Jedyne znane profesjonalne zdjęcie Johnny Quale and the Reaction, od lewej: John „Acker” Snell (saksofon), Johnny „Quale” Grose (wokal, górny rząd), Jim Craven (gitara basowa), Roger „Splodge” Taylor (perkusja, górny rząd), Mike Dudley (gitara/organy) i Graham Hankins (gitara); 1965 r.

Choć Roger Meddows Taylor urodził się w King’s Lynn w hrabstwie Norfolk, to jednak swoją wczesną karierę muzyczną rozwijał w Kornwalii, w tym zwłaszcza w Truro, do którego przeprowadził się wraz z rodziną w 1957 r. To właśnie tam założył swój pierwszy zespół, zapałał miłością do perkusji oraz zdobywał pierwsze (pół)profesjonalne szlify jako muzyk zespołu The Reaction.

1. The Bubblingover Boys (1957 – maj 1960 [?])

Po przeprowadzce do Truro, Taylorowie zapisali młodego Rogera do miejscowej szkoły podstawowej – Bosvigo School. To tutaj przyszły perkusista Queen sformował swój pierwszy zespół, po tym jak zobaczył jednego z kuzynów grających na gitarze i sam postanowił również opanować ten instrument. Najpierw jednak nauczył się podstaw gry na ukulele. Zdaniem ośmioletniego wówczas Rogera wystarczyło to do założenia zespołu – The Bubblingover Boys. Nie są znani pozostali członkowie grupy, wiadomo natomiast, że grali muzykę skiffle [1] i że „żaden z nas nie potrafił tak naprawdę grać. Staliśmy tam i brzdąkaliśmy niemelodyjne akordy. To było straszne!” [2]. Kapela „koncertowała” sporadycznie, w dodatku wyłącznie w Bosvigo School. The Bubblingover Boys rozpadli się najprawdopodobniej w maju 1960 r., gdy Taylor rozpoczął edukację w Truro Cathedral School.

Stypendium, które uzyskał Roger, obejmowało między innymi wstąpienie do chóru katedralnego. Taylor niechętnie partycypował w tej grupie, jako że wiązało się to ze śpiewaniem trzykrotnie w każdą niedzielę oraz podczas specjalnych uroczystości, takich jak śluby czy koncerty bożonarodzeniowe. Szczęśliwie dla niego, we wrześniu 1960 r. dostał się do szkoły publicznej Truro School. Tutaj założył swój pierwszy „właściwy” zespół.

Beat Unlimited, 1964 r.
Beat Unlimited: David Dowding, Roger Taylor, Mike Dudley; New Mills, lipiec 1964 r.

2. Beat Unlimited/The Cousin Jacks/The Falcons (1964 – 1965)

Skład: Mike Dudley (gitara), Roger Taylor (perkusja, gitara), David Dowding (gitara basowa)

Podczas pobytu w Truro School zamiłowanie Rogera do gitary zaczęło słabnąć na rzecz nowej pasji – perkusji. Początkowo wyrażała się ona w uderzaniu o odwrócone garnki za pomocą drutów dziewiarskich swojej mamy. Jednak na Boże Narodzenie 1961 r. otrzymał od ojca parę bębnów i postanowił skompletować cały zestaw perkusyjny. Taylor był z niego dumny, choć w rezultacie składał się on z niedopasowanych oraz przypadkowych elementów. Jak się okazało, pierwszy użytek z perkusji nadszedł w 1964 r., kiedy Roger stworzył wraz z Mike’m Dudleyem i Davidem Dowdingiem instrumentalne trio, które w czasie swojej krótkiej działalności kilkukrotnie zmieniało nazwę (Dudley pamięta nazwy Beat Unlimited i The Cousin Jacks, chociaż nie wyklucza również podawanego przez niektóre opracowania The Falcons).

„Pierwsze wspólne zdjęcie zespołu, które mamy z Rogerem jest datowane na lipiec tego [1964 – przyp. mike] roku” – wspomina Dudley – „Ćwiczyliśmy w stodole na farmie należącej do rodziców Davida Dowdinga, w New Mills – obszarze rolniczym tuż za Truro. Jeśli przyjrzeć się dokładnie, to na zdjęciu widać wiszące za Davem siodło.”.

Muzyka, którą wykonywała grupa była „typowym materiałem, od którego każdy zaczynał”, jak twierdzi Dudley. Do repertuaru kapeli należały przede wszystkim przeboje The Shadows – The Rise and Fall of Flingel Bunt, Apache, FBI, Midnight czy Riders in the Sky, w którym Taylor grał na gitarze. Kiedy do trójki przyjaciół dołączył wokalista (którego nazwiska nikt z zainteresowanych nie pamięta), zakres materiału poszerzył się o covery The Rolling Stones i Chucka Berry’ego. Ponadto wskazuje się, że do ulubionych piosenek granych przez Beat Unlimited/The Cousin Jacks należał Wipe Out zespołu The Ventures. Bardzo możliwe, że zespół wykonywał także utwory Elvisa Presleya, Jerry’ego Lee Lewisa i Little Richarda, jako że to właśnie tych artystów Roger podaje jako swoje najwcześniejsze inspiracje.

Jeśli chodzi o koncerty, to zespół grał przede wszystkim dla przyjaciół oraz na prywatnych imprezach. Szczytowym osiągnięciem grupy był występ podczas konwentu lokalnej partii Liberałów. Tak czy inaczej sława  Beat Unlimited/The Cousin Jacks nie wyszła poza okolice Truro. Wkrótce zaś, bo już na początku 1965 r., Roger Taylor i Mike Dudley porzucili założony wspólnie zespół, przyjmując propozycję Johnny’ego Grose’a [3] i Grahama Hankinsa dołączenia do grupy Johnny Quale And The Reactions.

3. Johnny Quale and the Reaction (wczesny 1965 – jesień 1965)

Skład: John Grose alias Johnny Quale (wokal), Roger Taylor (perkusja, wokal), Graham Hankins (gitara), Mike Dudley (gitara), Jim Craven (gitara basowa), John „Acker” Snell (saksofon)

The Reactions podczas świątecznej potańcówki w Truro School, od lewej: Jim Craven, Graham Hankins, Roger Taylor, John Snell i Mike Dudley; Truro, grudzień 1965 r.
The Reactions podczas świątecznej potańcówki w Truro School, od lewej: Jim Craven (gitara basowa), Graham Hankins (wokal, gitara), Roger Taylor (perkusja, wokal!), John Snell (saksofon) i Mike Dudley (organy); Truro, grudzień 1965 r.

Johnny Quale był znanym na całą Kornwalię klonem mieszanki Elvisa Presleya i Billy’ego Fury, nie tylko jeśli chodzi o wygląd (charakterystyczne baczki, ubiór), ale także w zakresie preferencji muzycznych – Grose preferował tradycyjnego rocka, delikatniejszego od muzyki granej przez większość ówczesnych kapel garażowych. „Z Johnnym Qualem graliśmy różnorodny materiał: pop, <<Muddy Waters>> Bues, <<What I Say>> Raya Charlesa, kawałki Swinging Blue Jeans (…) i ballady w stylu Elvisa Presleya i Billy’ego Fury – te były specjalnością Johnny’ego.”. Georg Purvis wskazuje, że w repertuarze Johnny Quale and the Reaction znalazły się też takie utwory jak: Game of Love (Wayne Fontana and the Mindbenders), Hey Mama (Keep Your Big Mouth Shut) (Peter Green), Watcha Gonna Do ‚Bout It? (Doris Troy), Slow Down (Larry Williams) czy Land of 1000 Dances (Chris Kenner).

Skład z Taylorem i Dudleyem na pokładzie zadebiutował na scenie po zaledwie kilku próbach, 15 marca 1965 r. podczas Rock and Rythm Championship w City Hall w Truro (oczywiście). Zespół wykonał dwa utwory i, ku swojemu zaskoczeniu a zarazem zadowoleniu, zajął 4. miejsce na 16. uczestników. Szczegółów odnośnie do tamtego konkursu po raz kolejny dostarczył Mike Dudley: „Pamiętam kto i dlaczego wygrał. Była tam grupa R&B z St. Austell z gościem z harmonijką ustną i resztą zespołu nazwaną The Individuals. Zagrali I’m a Man, wszyscy ubrani w parki [4]. Kiedy uniosła się kurtyna stali tyłem do publiczności. Odwrócili się i zaczęli śpiewać, a potem bardzo atrakcyjna dziewczyna, którą zapewne poderwali tamtego wieczora, weszła na scenę i odstawiła naprawdę niezły taniec go-go. W 1965 r. to było coś. Zajęliśmy czwarte miejsce, ale kilka dni później, Roger zdobył tę dziewczynę i dokonał swojej zemsty.„.

The Reaction 001
The Reaction w 1965 r.

Ten niewątpliwy sukces (kapeli, nie Rogera ;)) zmotywował zespół do dalszego muzykowania. Znane są konkretne daty trzech koncertów – dwóch kolejnych w City Hall (15 i 19 kwietnia 1965 r.) oraz w Launceston (17 lipca 1965 r.). Poza tym wiadomo jest, że latem 1965 r. Johnny Quale and the Reaction wystąpili jeszcze w Newquay, St. Just, Penzance oraz Falmouth.

Do dziś nie udało się ustalić żadnej setlisty granej w tamtym okresie. Natomiast pewnym jest, że różnice muzyczne między Grosem a resztą zespołu były tak silne, że częstokroć wykonywano dwa sety – jeden z Johnnym oraz drugi, już bez niego, zaspokajający gust muzyczny instrumentalistów.

Drogi wokalisty i pozostałych muzyków rozeszły się ostatecznie, gdy zespół miał niespodziewanie zagrać koncert w sobotę (czego nigdy wcześniej nie robił). Tego samego dnia lokalne kino w Truro wyświetlało film z Elvisem Presleyem. Johnny co prawda nie wystawił kolegów, jednak wkrótce po tym wydarzeniu odszedł z zespołu.

4. The Reaction(s) (jesień 1965 – jesień 1968)

Skład [5]:

  • jesień 1965 – początek 1966: Roger „Sandy” Brokenshaw [6] (wokal), Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe), Graham Hankins (gitara),  Jim Craven (gitara basowa), John „Acker” Snell (saksofon)
  • początek 1966 – wiosna 1966: Roger „Sandy” Brokenshaw [6] (wokal), Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe), Geoff „Ben” Daniel (gitara),  Jim Craven (gitara basowa), John „Acker” Snell (saksofon)
  • wiosna 1966 – początek 1967: Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe), Geoff „Ben” Daniel (gitara), Richard Penrose (gitara basowa), John „Acker” Snell (saksofon)
  • początek 1967 – lato 1968: Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe), Richard Penrose (gitara basowa)
  • lato 1968 – jesień 1968: Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe),  Jim Craven (gitara basowa)
  • jesień 1968: Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe), Rick Thorning (gitara basowa)

Dość oczywistym jest, że pierwszy skład The Reaction (do marca 1966 r. noszący nazwę The Reactions) stanowili ci sami muzycy, którzy wspomagali Grose’a w Johnny Quale and the Reaction. Przyzwyczajeni do grania bez swojego lidera, szybko zabrali się do poszukiwania nowego wokalisty, którym został Roger „Sandy” Brokenshaw – 24-letni asystent rzeźnika, ale także dość wprawiony muzyk. Na The Reaction natknął się pracując jako promotor wiejskich potańcówek. Zapytał muzyków czy nie zagraliby z nim kilku piosenek. Po paru próbach został przyjęty.

The Reaction z Rogerem "Sandy" Brokenshawem; Rock and Rythm Championship, Truro, 15 marca 1966 r.
The Reaction z Rogerem „Sandy” Brokenshawem; Rock and Rythm Championship, Truro, 15 marca 1966 r.

„Roger Brokenshaw był krzykaczem, jednak miał osobowość, pomyślnie realizował swoje zamierzenia” – wspomina Richard Penrose, następca Jima Cravena. Poza tym Sandy miał kontakty. „Miał dostęp do taśm demo, w tym niektórych ze Stanów. To oznaczało, że mogliśmy grać kilka piosenek, których pochodzenia nikt nie znał. W 1966 r. zdobyliśmy Painter Man zespołu Creation, zanim ukazał się na rynku. Czasami nawet ogłaszaliśmy się jako The Creation, ulotki głosiły <<Czwartek The Reaction, piątek The Creation>>. To był nasz mały marketing” – wspomina gitarzysta/organista i archiwista zespołu – Mike Dudley.

Na początku 1966 r. zespół opuścił Graham Hankins, a zastąpił go Geoff „Ben” Daniel. Również Roger uzyskał przydomek – „Splodge” [pl. plama] – którego banalną genezą było rymowanie się z „Rog”. 15 marca 1966 r. The Reaction ponownie spróbowali sił w Rock and Rythm Championship (szóstej edycji) i tym razem wygrali. „Wystąpiłem w krótkiej różowo-niebieskiej kurtce z owczej skóry. Zagraliśmy <<Will You Still Love Me Tommorow>> i stary numer Wilsona Picketta <<In the Midnight Hour>>. Roger Taylor i ja dzieliliśmy wokale, ze mną jako głównym wokalistą. No i wygraliśmy!” – wspomina Roger Brokenshaw. Nagroda obejmowała srebrny puchar, przesłuchanie w BBC (które w rezultacie nie doszło do skutku) oraz supportowanie Gerry and the Pacemakers w Flamingo Ballroom w Reduth (trudno powiedzieć, czy do tego doszło – znane koncerty The Reaction w Reduth miały miejsce w 1967 r., Gerry and the Peacemakers rozpadli się w październiku 1966 r.). Od tej pory koncerty zespołu reklamowano jako występ „Niesamowitej sześciosobowej grupy z saksofonem i organami”. 15. sierpnia zagrali jako headliner w Devon, zaś 16. sierpnia jako support The Kinks w Torquay.

Mniej więcej w tym samym czasie Mike Dudley zaczął prowadzić album z wycinkami dotyczącymi zespołu. Z jego drugiej strony stworzono swego rodzaju „księgę gości”, którą wystawiano podczas koncertów i zachęcano (głównie kobiety) do wpisów. Zdaniem Dudleya udało się ich zebrać ok. 200 – 300, a część z nich głosiła m.in.: „Wspaniale. Fantastycznie. Tyle mogę powiedzieć!”, „Dobrzy muzycy, dobre brzmienie, wszystko ok”, „Absolutnie wspaniałe, mam nadzieję, że będą grać dalej”. Znamienny jest wpis z 5 września 1966 r., w którym Vivian Taylor (zbieżność nazwisk!)  napisała „Fantastyczne, wszyscy wyglądają świetnie, powinni nagrać płytę.”. Tak też się stało.

Album Mike'a Dudleya
Album Mike’a Dudleya

Na przełomie października i listopada do muzyków zgłosił się Johnny Quale, który miał możliwość nagrania dema dla Norrie Paramor z EMI. Muzycy spotkali się w studio Waderbridge Cinema i nagrali z Qualem cztery utwory: Buona Sera (Louis Prima), Just a Little Bit (The Undertakers), What’s On Your Mind (Shelby Smith) i I’ll Go Crazy (Buddy Guy), w którym Roger udzielał się w chórkach. Inżynierowie zaproponowali Quale’owi i The Reaction wytłoczenie płyty 45′ za dodatkową opłatą (20 funtów). Zespół przystał na to i na drugiej stronie nagrał utwory: In the Midnight Hour i i Got You (I Feel Good) [POSŁUCHAJ], oba z Rogerem w roli wokalisty. Niedługo po tej sesji wyrzucono Johna Snella, „który nigdy nie był w stanie nastroić cholernego saksofonu” – twierdzi Mike Dudley.

Wraz ze zmianami personalnymi przekształcał się także repertuar zespołu. W czasie, gdy wokalistą był Brokenshaw The Reaction odpłynęli nieco w kierunku soulu, grając takie utwory jak: Mr Pitiful (Otis Redding), Shake (Sam Cooke), Knock on Wood (Eddie Floyd), Will You Still Love Me Tomorrow (The Shirelles), My Girl (The Temptations), Down in the Valley (piosenka ludowa), In the Midnight Hour (Wilson Pickett) czy Land of 1000 Dance (Chrs Kenner). W tym samym czasie wprowadzono do setlisty bardziej rockowy set z Taylorem na wokalu, obejmujący Summertime Blues (Eddie Cochran), Satisfaction (The Rolling Stones), Long Tall Sally (Little Richard) i Smokestack Lightning (Howlin’ Wolf). Później repertuar koncertowy zasiliły także kompozycje Boba Dylana (co było pomysłem Taylora) – She Belongs to Me, Desolation Row, Like a Rolling Stone i Ballad of a Thin Man.

The Reaction, pomimo licznych zmian w składzie, koncertowali raczej regularnie. Znane są daty 72 koncertów grupy, wszystkie z nich odbyły się w Kornwalii, z czego aż 20 w Truro. Znana też jest setlista jednego z koncertów w Truro City Hall (niestety nie udało się ustalić którego):

  • Game of Love – cover Wayne Fontana and the Mindbenders
  • Hey Mama (Keep Your Big Mouth Shut) – cover Petera Greena
  • Whatcha Gonna Do About It – cover Doris Troy
  • Slow Down – cover Larry’ego Williamsa
  • Respect – cover Otisa Reddinga
  • I Got You (I Feel Good) – cover Jamesa Browna
  • It’s Gonna Workout Fine – cover Ike’a i Tiny Turnerów
  • Land of 1000 Dances – cover Chrisa Kennera

    The Reaction, od lewej: Mike Dudley (gitara), Roger Taylor (perkusja, wokal) i Rick Thoring (gitara basowa); wrzesień 1968 r.
    The Reaction, od lewej: Mike Dudley (gitara), Roger Taylor (perkusja, wokal) i Rick Thorning (gitara basowa); wrzesień 1968 r.

Powyższy występ został nagrany przez Neila Battersby’ego – technicznego zespołu – jednak zapis audio pozostawia bardzo wiele do życzenia. W związku ze zniekształceniami jakie wywoływała akustyka hali, całość musiała zostać nagrana z zaplecza (na kiepskiej jakości sprzęcie). Skład zespołu to najprawdopodobniej Taylor, Dudley i Penrose (zatem koncert miał miejsce już po wyrzuceniu Snella – koniec 1966/początek 1967, Daniela – ? i Brokenshawa – wyrzuconego dość wcześnie, w związku z rozbieżnościami artystycznymi). Koncert wieńczy crescendo w wykonaniu Taylora, uderzającego w co popadnie, w tym w pomalowaną obudowę starego pianina. „Pianino było tylko jednym z pomysłów” – przyznaje Rick Penrose – „miał w zwyczaju oblewać talerze benzyną i je podpalać.”. Był to okres, w którym The Reaction zaczęło grać ciężkiego rocka (Hendrix, The Who, Cream), jednak wciąż nie mieli oryginalnego materiału.

Latem 1967 r. wszyscy członkowie grupy zakończyli edukację i zaczęli wybierać się na uniwersytety do angielskich metropolii lub do pracy. Był to początek końca The Reaction. Po zakończeniu edukacji w Truro School, Roger za radą nauczycieli postanowił podjąć studia stomatologiczne w Londynie (które później rzucił na rzecz biologii). Co prawda co jakiś czas przyjeżdżał do Kornwalii, by występować w zespole (który pod jego nieobecność przekształcił się w grupę grającą muzykę psychodeliczną), jednak wkrótce odszedł Rick Penrose, którego na krótko zastąpił Jim Craven, a później Rick Thorning, zaś jesienią 1968 r. kapela rozpadła się na dobre.
Nie oznaczało to jednak, że Taylor chciał zrezygnować z grania . W Londynie regularnie czytał prasę muzyczną i szukał okazji, by załapać się do nowego zespołu. Pewnego razu Les Brown ujrzał na tablicy ogłoszeń Imperial College przypiętą pocztówkę, za pośrednictwem której poszukiwano „perkusisty w stylu Gingera Bakera/Mitcha Mitchella”. Brown przekazał kartkę Taylorowi, który następnego dnia postanowił zgłosić się do jej autora… do Briana Maya.

———————————–
[1] styl muzyki, w którym gra się na prymitywnych instrumentach (tanie gitary, tarkach do prania pocieranych naparstkami czy gitarach basowych zbudowanych z pojemnika na herbatę i kija od szczotki). Początkowo popularna w czasie lat ’20 w USA, reaktywowana w latach ’50 przez muzyków brytyjskich.

[2] Roger Taylor, źródło: queenonline.com.

[3] Wbrew dość często podawanej informacji – Johnny Grose nie był spokrewniony z Mike’m Grosem – pierwszym basistą Queen (por. http://www.queenonline.com/en/the-band/interviews/pre-queen-1/smile/).

[4] inaczej anorak – kurtka/skafander z często futrzanym kapturem. Od 1959 r. wykonywana z popeliny (wcześniej głównie z nylonu), kiedy to parki pojawiły się w magazynie Vogue jako element mody.

[5] Skład ustalony w oparciu o historię The Reactions zamieszczoną na queenonline.com oraz queenconcerts.com. Umieszczenie przez queenconcerts.com w składzie The Reaction Mike’a Grose’a wydaje się oczywistą pomyłką. Po pierwsze był to przyszły basista Queen, po drugie z relacji muzyków The Reaction wynika, że początkowo grali jako zespół sześcioosobowy, potem jako trio. Z Grosem w składzie przez cały okres istnienia grupy nie byłoby to możliwe. Z kolei Georg Purvis w książce „Queen – Dzieła Zebrane” przedstawia następujące zestawienie:

  • jesień 1965 – 1967: Roger „Sandy” Brokenshaw (wokal), Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe), Geoff Daniel (gitara), Mike Grose (gitara), Jim Craven (gitara basowa), John „Acker” Snell (saksofon)
  • 1967 – lato 1968: Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe), Mike Grose (gitara), Richard Penrose (gitara basowa)
  • lato – jesień 1968: Roger „Splodge” Taylor (perkusja, wokal), Mike Dudley (gitara, instrumenty klawiszowe), Mike Grose (gitara), Jim Craven (gitara basowa).

[6] na queenconcerts.com – „Brokenshire”.

Opracował: mike

Więcej informacji o wczesnej twórczości Rogera Taylora (i nie tylko!): 
queenonline.com, queenpedia.com, queenconcerts.comthemarchoftheblackqueen.webs.com, queenincornwall.blogspot.com i Georg Purvis, Queen – Dzieła Zebrane, Kagra 2009.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s