Queen Poland

The biggest polish site about Queen

Koncerty Queen + Adam Lambert: Ameryka Północna, Azja, Australia i Nowa Zelandia (2014)

TRASA 2014

Adam_Lambert_and_Queen

Po niespełna dwóch latach Queen i Adam Lambert ponownie postanowili połączyć swe siły, jednak w przeciwieństwie do mini-trasy z 2012 r., podczas tournée po Ameryce Północnej, Azji, Australii i Nowej Zelandii w zasadzie wszystko miało być mega. Wyprzedano największe amerykańskie sale widowiskowe, tym samym Brian May i Roger Taylor w towarzystwie Adama Lamberta doprowadzili do największej „inwazji” zespołu na Amerykę Północną od czasów Hot Space Tour z 1982 r. To także pierwsza od 1985 r. (The Works) wizyta Queen w Australii.

Oprócz regularnych koncertów Queen + Adam Lambert wystąpili także w ramach bliźniaczych festiwali (Super Sonic Festival oraz Summer Sonic Festival) w Osace, Chiba oraz Seulu. Dzięki temu Queen odnotował swój pierwszy w historii występ w Korei Południowej.

Grupa przygotowała olbrzymie show, rozmachem nawiązujące do Magic Tour, zaś stylem mające przypominać koncerty Queen z lat ’70. W centralnej części sceny górowała olbrzymia, ruchoma litera „Q”, w którą wpisany został jeden z telebimów, od niej zaś odchodził imitujący ogonek „Q” długi wybieg, prowadzący wgłąb publiczności do małej sceny. Ponadto zespół zdecydował się na wykorzystanie rozmaitych gadżetów i efektów – od kanapy i szampana podczas Killer Queen, przez niegdyś tradycyjny obfity dym przy In the Lap of the Gods… revisited, aż po wykorzystanie laserów. Całości dopełniały stroje Lamberta, m.in.: skórzana kurtka i czapka a’la Freddie w 1979 r., buty na koturnach, czy też kontrowersyjny dla części fanów strój złożony z garnituru w lamparcie cętki, złotych dodatków oraz złotej korony. Poza tym tradycyjnie na telebimie parokrotnie pojawił się Mercury – podczas Love of My Life oraz Bohemian Rhapsody.

Jeśli zaś chodzi o warstwę stricte muzyczną, to – tradycyjnie już – obyło się bez większych niespodzianek. Pod kątem wykonywanych utworów występ można podzielić na trzy sekcje: lata ’70, set akustyczno-instrumentalny oraz największe przeboje, z tradycyjnym bisem w postaci WWRY-WATC. Don’t Stop Me Now pojawiło się raptem podczas pięciu początkowych koncertów, The Show Must Go On niespodziewanie opuściło setlistę pod koniec północnoamerykańskiej części trasy (oficjalny powód – restrykcje czasowe), zaś jedyny prawdziwie nowy aspekt występów – balladowa wersja Love Kills – został zastąpiony w Atlantic City przez Dragon Attack.

W związku z tak dobrym wyprzedaniem całej trasy, decyzja mogła być tylko jedna – w 2015 r. zespół wyruszył na podbój Europy.

Skład zespołu: Adam Lambert (wokal), Brian May (gitara, wokal), Roger Taylor (perkusja, wokal), Neil Fairclough (gitara basowa), Spike Edney (instrumenty klawiszowe), Rufus Taylor (instrumenty perkusyjne)

Atlantic City, 26.07.2014 r.; fot.: queenconcerts.com
Atlantic City, 26.07.2014 r.; fot.: queenconcerts.com

Liczby:

  • Koncerty
    • łącznie: 35
    • w Ameryce Północnej: 24
    • w Azji: 3
    • w Australii i Oceanii: 8
  • Kraje (w nawiasie podano liczbę koncertów w danym kraju)
    • USA (16)
    • Kanada (8)
    • Australia (6)
    • Nowa Zelandia (2)
    • Japonia (2)
    • Korea Południowa (1)

Typowa setlista:

  1. Procession [taśma]
  2. Now I’m Here (Adam na wokalu)
  3. Stone Cold Crazy (Adam na wokalu)
  4. Another One Bites the Dust (Adam na wokalu)
  5. Fat Bottomed Girls (Adam na wokalu)
  6. In the Lap of the Gods… Revisited (Adam na wokalu)
  7. Seven Seas of Rhye (Adam na wokalu)
  8. Killer Queen (Adam na wokalu)
  9. Somebody to Love (Adam na wokalu)
  10. I Want It All (Adam na wokalu)
  11. Love of My Life (Brian na wokalu)
  12. ’39 (Brian na wokalu)

    Inglewood, 3.07.2014 r.; fot.: queenconcerts.com
    Inglewood, 3.07.2014 r.; fot.: queenconcerts.com
  13. These Are the Days of Our Lives (Roger na wokalu)
  14. Drum Battle (Roger i Rufus na perkusji)
  15. Under Pressure (Adam i Roger na wokalu)
  16. Love Kills – The Ballad (Adam na wokalu)
  17. Who Wants to Live Forever (Adam na wokalu)
  18. Guitar Solo (solo Briana)
  19. Last Horizon (solo Briana)
  20. Tie Your Mother Down (Adam na wokalu)
  21. Radio Ga Ga (Adam na wokalu)
  22. Crazy Little Thing Called Love (Adam na wokalu)
  23. The Show Must Go On (Adam na wokalu)
  24. Bohemian Rhapsody (Freddie i Adam na wokalu)
  25. We Will Rock You (Adam na wokalu)
  26. We Are the Champions (Adam na wokalu)
  27. God Save the Queen [taśma]

Rzadziej grane utwory:

Las Vegas, 5.07.2014 r.; fot.: queenconcerts.com
Las Vegas, 5.07.2014 r.; fot.: queenconcerts.com
  • Don’t Stop Me Now (Adam na wokalu) – pierwszych pięć koncertów trasy (19.06 Chicago, 21.06 Winnipeg, 23.06 Saskatoon, 24.06 Edmonton, 26.06 Calgary),
  • Dragon Attack (Adam na wokalu) – podczas koncertów w Atlantic City (26.07), Toronto (28.07) oraz podczas australijskiej części trasy,
  • I Was Born to Love You (Adam na wokalu) – azjatycka część trasy,
  • Teo Torriatte (Brian na wokalu) – podczas koncertów w Japonii (16.08 Osaka, 17.08 Chiba),
  • I Want to Break Free (Adam na wokalu) – podczas australijskiej części trasy,
  • A Kind of Magic (Roger na wokalu) – podczas australijskiej części trasy,
  • Waltzing Matilda (Brian na wokalu) – najsławniejsza ballada australijska, swego czasu proponowana nawet na hymn Australii; tylko koncert w Brisbane (1.09),
  • Don’t Dream It’s Over (Brian na wokalu) – utwór australijskiego zespołu Crowded House z 1986 r.; tylko podczas ostatniego koncertu trasy w Auckland (4.09).
  • Jimmy Crack Corn/Blue Tail Fly (Adam na wokalu) – dziewiętnastowieczna pieśń amerykańska; jako fragment wspólnego śpiewania z publicznością po Tie Your Mother Down, tylko w Columbii (20.07.).

Ciekawostki:

Dallas, 10.07.2014 r.; fot.: queenconcerts.com
Dallas, 10.07.2014 r.; fot.: queenconcerts.com
  • Szampan wykorzystywany podczas Killer Queen to Armand de Brignac Brut Gold (Ace of Spades). Cena za butelkę to ok. 300 dolarów.
  • Tradycją stało się „pomaganie” Spike’owi przez Briana i Adama w jego solówce podczas Crazy Little Thing Called Love.
  • Koncert w Vancouver (28.06.) był w pewnym sensie nietypowy – w Another One Bites the Dust nie pojawiła się tradycyjna sekcja „zabawy” z publicznością, zaś wielka litera Q nie została opuszczona przed Seven Seas of Rhye, jak to zwykle miało miejsce. Roger ucałował dłoń Adama po Under Pressure, zaś May bawił się z Lambertem w „peek-a-boo” (powiedzmy, że po polsku „gdzie jest bobas?” ;)) podczas Tie Your Mother Down.
  • Od koncertu w San Jose (1.07.) Brian podczas solówki w Killer Queen dołącza do półleżącego na kanapie Adama.
  • Na występ w Inglewood (3.07.) przybyło wielu przyjaciół oraz członków rodziny Adama, a także sporo gwiazd, w tym Taylor Hawkins (Foo Fighters) i Dominic Howard (Muse).
  • Dwa koncerty w Las Vegas (5.07. i 6.07.) odbywały się w The Joint w Hard Rock Casino. Była to najmniejsza sala w trakcie całej trasy, mieszcząca ok. 3.000 osób. Dlatego też niezbędne były pewne zmiany w show – zniknęło wielkie Q, mała scena oraz wybieg.
  • 19.07., w Uncasville, swoje 67. urodziny obchodził Brian May. Tuż po I Want It All, Adam zaintonował Happy Birthday.
  • W pierwotnym założeniu koncert w Columbii (20.07.) miał być ostatnim w ramach północnoamerykańskiej części trasy. Jednakże dobre przyjęcie zespołu spowodowało wydłużenie trasy w Ameryce Północnej o kolejne pięć koncertów.
  • Także w Columbii (20.07.) zaprzestano grania The Show Must Go On. Według Briana Maya przyczyną były ograniczenia czasowe nakładane przez organizatorów.
  • Koncert w East Rutherford (23.07.) nawiedził Nile Rodgers (m.in. Chic, ostatnimi czasy współpracował z Daft Punk)
  • Z kolei 26.07., w Atlantic City, 65. urodziny świętował Roger Taylor. W związku z tym, tuż po Under Pressure, Adam zaintonował Happy Birthday.
  • Również w Atlantic City (26.07.) Love Kills na dobre opuściło setlistę. Zostało zastąpione przez Dragon Attack.
  • Koncerty w Korei Południowej (14.08.) oraz Japonii (16.08. i 17.08.) odbyły się w ramach bliźniaczych festiwali, odpowiednio Super Sonic Festival oraz Summer Sonic Festival. W związku z festiwalowym charakterem koncertów, setlista musiała zostać skrócona (w Seulu nie zagrano The Show Must Go On, w Osace In the Lap of the Gods… revisited, The Show Must Go On oraz I Want It All, zaś w Chiba Somebody to Love, Who Wants to Live Forever oraz The Show Must Go On), ale pojawiło się też kilka niespodzianek – podobnie jak podczas koncertów z Paulem Rodgersem, w Azji zagrano I Was Born to Love You (jednak tym razem w pełnej, zespołowej wersji), ponadto w Japonii Brian zagrał także Teo Torriatte. Również podczas japońskich występów May zapoczątkował używanie na scenie zakupionego w Korei „selfie-kijka”😉. Od koncertów w Azji wokalna improwizacja Adama po Tie Your Mother Down znalazła swoje miejsce w setliście jako „Vocal Solo”.
  • W Sydney (27.08.) do zespołu dołączyła Lady Ga Ga, wykonując w duecie z Adamem Another One Bites the Dust.

Opracował: mike

Więcej o koncertach Q+AL (i nie tylko!): queenconcerts.com, adamwiki.org

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s