Queen Poland

The biggest polish site about Queen

Queen + Paul Rodgers: Return of the Champions Tour (2005)

qpr

Koncerty podczas pierwszej trasy zespołu nie imponowały rozmachem tak, jak koncerty Queen za życia Freddiego Mercury’ego. Przedłużeniem niewielkiej sceny głównej była jeszcze mniejsza scena B, która przede wszystkim służyła muzykom podczas akustycznej części koncertu. Wielki ekran znajdujący się za stanowiskiem Rogera przez większość czasu był zasłonięty. Nie pokazywał tego co dzieje się na scenie, stanowił jednak integralną część spektaklu. Tworzył tło pod gitarowe solo Briana Maya, ale także – co ważniejsze – umożliwiał członkom Queen oddanie hołdu swojej przeszłości. Telebim ukazywał bowiem archiwalne ujęcia zespołu podczas These Are the Days of Our Lives (gdzie urywki z Johnem i Freddiem najbardziej poruszały fanów i zawsze wywoływały burzę oklasków) oraz Mercury’ego śpiewającego Bohemian Rhapsody. Inną formą hołdu dla zmarłego przyjaciela był pusty taboret obok Briana podczas utworów ’39 i Love of My Life (utwór, który May zawsze, poza jednym wyjątkiem, dedykował Freddiemu).

Logo Queen + Paul Rodgers
Logo Queen + Paul Rodgers

Jeśli chodzi o repertuar to zmieniał się on w niewielkim stopniu, zależnie od formy wokalnej Rodgersa. Jednakże podstawowa struktura koncertu była niemal zawsze taka sama. Na rozpoczęcie występu odtwarzano z taśmy remix techno utworu It’s a Beautiful Day, a następnie fragment piosenki Eminema – Lose Yourself. Gdy taśma z intro zbliżała się do końca, ukryty za kurtyną odgradzającą Brian, grał kilka taktów na Red Special. Następnie zza kurtyny wychodził Paul, który śpiewał fragment charytatywnego singla z 1996 r. – Reaching Out (w jego nagraniu brali udział zarówno Rodgers, jak i May). Po pierwszych riffach Tie Your Mother Down kurtyna opadała i rozpoczynał się show. Pierwszą część koncertu stanowiły największe przeboje Queen i Rodgersa, następnie zwalniano tempa, by wykonać set akustyczny (zwykle złożony z Say It’s Not True, ’39 i Love of My Life). Mniej więcej w połowie koncertu swoje popisy prezentowali Taylor (Let There Be Drums i I’m In Love With My Car) oraz May (Guitar Solo i Last Horizon). Ostatnim utworem przed bisami był poruszający duet Freddiego i Paula w Bohemian Rhapsody. Koncerty wieńczył tradycyjny dla Queen zestaw We Will Rock You/We Are the Champions/God Save the Queen.

Początkowo planowano by trasa objęła wyłącznie Europę, poza tym aktywność zespołu miała ograniczyć się do występów podczas imprez z serii 46664. Jednak pod koniec europejskiej części trasy, w związku z jej niebywałą popularnością, dodano kilka dat w USA i w Japonii, zaś w 2006 roku rozpoczęła się pełnoprawna amerykańska część trasy.

Skład zespołu: Paul Rodgers (wokal, gitara, fortepian), Brian May (gitary, wokal), Roger Taylor (perkusja, wokal), Jamie Moses (gitary, chórki), Spike Edney (instrumenty klawiszowe, chórki), Danny Miranda (gitara basowa, chórki)

Liczby:

  • Koncerty:

    Brixton Academy, Londyn, 28.03.2005 r.
    Brixton Academy, Londyn, 28.03.2005 r.

– łącznie: 41
– w Europie: 32
– w Ameryce Centralnej: 1
– w Ameryce Północnej: 2
– w Azji: 6

  • Kraje (w nawiasie podano liczbę koncertów w danym kraju):

– Wielka Brytania (9), w tym: Anglia (7), Walia (1), Irlandia Północna (1)
– Francja (1)
– Hiszpania (2)
– Włochy (4)
– Szwajcaria (1)
– Austria (1)
– Niemcy (6)
– Czechy (1)
– Belgia (1)
– Węgry (1)
– Holandia (2)
– Szwecja (1)
– Irlandia (1)
– Portugalia (1)
– Aruba (1)
– USA (2)
– Japonia (6)

Typowa setlista:

  1. It’s a Beautiful Day (Ross Robertson/DJ Koma 2005 techno mix) [taśma]
  2. Lose Yourself (Eminem) [taśma]
  3. Reaching Out (tylko Paul na wokalu i Spike na klawiszach)
  4. Tie Your Mother Down (Paul na wokalu)
  5. I Want to Break Free (Paul na wokalu)
  6. White Man (intro)/Fat Bottomed Girls (Paul na wokalu)
  7. Wishing Well (Paul na wokalu)
  8. Crazy Little Thing Called Love (Paul na wokalu i gitarze)
  9. Say It’s Not True (tylko Roger na wokalu oraz Jamie i Danny na gitarach)
  10. ’39 (tylko Brian na wokalu i gitarze)
  11. Love of My Life (tylko Brian na wokalu i gitarze)
  12. Hammer to Fall (wersja wolna/szybka; Brian i Paul na wokalu lub Brian i Roger na wokalu)
  13. Feel Like Makin’ Love (Paul na wokalu)
  14. Let There Be Drums (solo perkusyjne)
  15. I’m In Love With My Car (Roger na wokalu i perkusji)

    Madryt, 1.04.2005 r.
    Madryt, 1.04.2005 r.
  16. Guitar Solo
  17. Last Horizon
  18. These Are the Days of Our Lives (Roger na wokalu)
  19. Radio Ga Ga (Roger i Paul na wokalu)
  20. Can’t Get Enough (Paul na wokalu)
  21. A Kind of Magic (Paul na wokalu)
  22. I Want It All (Paul lub Brian na wokalu)
  23. Bohemian Rhapsody (Freddie i Paul na wokalu)
  24. The Show Must Go On (Paul na wokalu)
  25. All Right Now (Paul na wokalu)
  26. We Will Rock You (Paul na wokalu)
  27. We Are the Champions (Paul na wokalu)
  28. God Save the Queen [taśma]

Rzadziej grane utwory:

  • Little Bit of Love (Paul na wokalu) – pierwsze 6 koncertów
  • Seagull (Paul na wokalu i gitarze) – pierwsze 6 koncertów
  • Another One Bites the Dust (Paul na wokalu) – ok. połowa koncertów, począwszy od Birmingham (6.05.)
  • Under Pressure (Roger i Brian na wokalu) – 6 koncertów w Wielkiej Brytanii
  • Fire and Water (Paul na wokalu) – Belfast (13.05.), Dublin (14.05.) i Saitama (27.10.)
  • Long Away (tylko Brian na wokalu i gitarze) – tylko jedna zwrotka; Pesaro (8.04.), Budapeszt (23.04.), Jokohama (30.10.), Nagoja (1.11.) i Fukuoka (3.11.)
  • Tavaszi Szél Vizet Áraszt (tylko Brian na gitarze) – Budapeszt (23.04.)
  • ’39 – dwie zwrotki (tylko Brian na wokalu i gitarze) – podczas kilku koncertów, począwszy od Lipska (17.04.)
  • Nad Pięknym Modrym Dunajem (jako część solo Briana) – Wiedeń (13.04.)
  • Molly Malone (jako część solo Briana) – Dublin (14.05.)
  • Sakura (jako część solo Briana) – Saitama (26-27.10.)
  • Sunshine of Your Love (fragment) – Newcastle (3.05.)
  • Imagine (Brian, Roger i Paul na wokalu) – Londyn (15.07.)
  • Bad Company (Paul na wokalu i fortepianie) – Aruba (8.10.), East Rutherford (16.10.), Los Angeles (22.10.), Saitama (26.10.), Jokohama (29.10.)
  • Rock ‚N’ Roll Fantasy (Paul na wokalu) – Aruba (8.10.), East Rutherford (16.10.), Los Angeles (22.10.)
  • Teo Torriatte (Brian i Paul na wokalu) – koncerty w Japonii
  • I Was Born to Love You (tylko Roger na wokalu oraz Brian na wokalu i gitarze) – koncerty w Japonii

Ciekawostki:

  • Koncert w Sheffield (9.05.) został sfilmowany i wydany jako oficjalny album koncertowy (CD i DVD) Return of the Champions. DVD zawiera 95% występu, jako że z zapisu wycięto Lose Yourself Eminema (nie zdążono uzgodnić kwestii praw autorskich) oraz Under Pressure (wykonane po raz drugi w trakcie trasy, w związku z czym nieprzećwiczone, a także jako „wynagrodzenie” fanom niedogodności związanych z nagrywaniem DVD). Na koncercie była obecna Jer Bulsara – mama Freddiego – której Brian zadedykował Love of My Life (zwykle utwór ten jest zadedykowany Freddiemu).
  • W pierwotnym zamierzeniu Briana i Rogera, setlista miała składać się po połowie z utworów Queen i Rodgersa. Jednak Paul, który regularnie koncertuje, zasugerował, by większość repertuaru stanowiły piosenki Queen.
  • Podczas europejskiej części trasy Paul zmagał się z problemami z gardłem. Kiedy wystąpiły po raz pierwszy, z setu wyrzucono utwory Little Bit of Love oraz Feel Like Makin’ Love (pierwszego pozbyto się na stałe, drugi po jakimś czasie powrócił), zaś piosenka Seagull została zastąpiona przez Say It’s Not True. Ponadto, zależnie od formy wokalnej Rodgersa, dwa utwory grano w różnych konfiguracjach – Hammer to Fall było śpiewane albo przez Briana (wolna część) i Paula (szybka część), albo Briana (wolna część) i Rogera (szybka część), albo przez Briana (pierwsza zwrotka) i Paula (druga zwrotka i szybka część); I Want It All śpiewał Brian albo Paul.
  • Przez większość trasy jako pierwsze intro odtwarzane z taśmy wykorzystywano remix utworu It’s a Beautiful Day (Ross Robertson/DJ Koma 2005 techno mix). Jednak przez pierwsze 6 koncertów wykorzystywano fragment ukrytego na albumie Made In Heaven instrumentalnego utworu Track 13. Drugie intro z taśmy stanowił kawałek piosenki rapera Eminema – Lose Yourself. Z kolei Eminem wsamplował wykonywany przez Queen + Paul Rodgers utwór Reaching Out w swoją kompozycję – Beautiful, która ukazała się na albumie Relapse z 2009 r.
  • Bohemian Rhapsody stanowiło swoisty duet między Freddiem a Paulem. Mercury śpiewał pierwszą, balladową część oraz samą końcówkę, zaś Paul rockowy fragment. Dźwięk i obraz części Freddiego pochodziły z koncertu na stadionie Wembley z 12.07.1986 r.; Ten zabieg powtórzono później podczas trasy w 2008 r. oraz w trakcie tournée z Adamem Lambertem w 2012 r.
  • Zgodnie z tradycją, koncerty wieńczyła odtwarzana z taśmy „Queenowa” wersja God Save the Queen. Wyjątkiem były koncerty w Belfaście (13.05.) i Dublinie (14.05.). Wiąże się to z silnymi ruchami autonomicznymi w Irlandii Północnej oraz z odłączeniem się Irlandii od Zjednoczonego Królestwa w pierwszej połowie XX w.
  • Podczas These Are the Days of Our Lives na telebimie pojawiały się fragmenty filmów dokumentujących karierę Queen (m.in. wizytę zespołu w Japonii w 1974 r.). Kiedy na ekranie pojawiali się Freddie i John Deacon publiczność zawsze reagowała spontanicznymi owacjami.
  • Część solówki Briana stanowił fragment Chinese Torture. May wplatał również różnego rodzaju tradycyjne melodie, stosownie do miasta w którym odbywał się koncert. W Wiedniu (13.04.) zagrał fragment Nad Pięknym Modrym Dunajem, w Dublinie (14.05.) fragment tradycyjnej irlandzkiej piosenki Molly Malone, a w Saitamie (26-27.10.) Sakurę.
  • Solo perkusyjne Rogera to cover utworu Sandy’ego Nelsona – Let There Be Drums. Podczas popisów Taylora istotną rolę odgrywał również Brian akompaniując na gitarze. Roger przyznał, że nie lubi długich solówek perkusyjnych („I’m not gonna bore you, ’cause I really hate long drum solos, ok?”).
  • Pierwszy koncert trasy – w Brixton Academy w Londynie – był przeznaczony wyłącznie dla członków Oficjalnego Fanklubu Queen. Podczas tego samego koncertu Brian po sugestii jednego z fanów zaśpiewał nieplanowany utwór – ’39. Od tej pory piosenka na stałe weszła do repertuaru europejskiej części trasy (po raz pierwszy w całości została zaśpiewana w Lipsku, 17.04.), by znaleźć się poza setem po 4 koncertach w USA w 2006 r. (prawdopodobną przyczyną była mało entuzjastyczna reakcja amerykańskiej publiczności).
  • Podczas wykonywania w Barcelonie (2.04.) We Are the Champions znanemu lokalnemu ekshibicjoniście udało się wtargnąć na scenę. Próbował on nałożyć na głowę Paula barretinę (tradycyjne katalońskie nakrycie głowy), jednak w porę został okiełznany przez ochronę.
  •  Koncert w Mediolanie (5.04.) oraz we Florencji (6.04.) poprzedziła minuta ciszy dla zmarłego Papieża Jana Pawła II.
  • Podczas występu w Mediolanie (5.04.) na sali obecny był Zucchero. Po All Right Now Roger podrzucił do góry pałkę perkusyjną i poniósł sromotną klęskę próbując ją złapać. To samo stało się z drugą pałką… i kolejnymi trzema… Gdy w końcu złapał ostatnią z nich otrzymał od publiczności olbrzymią owację. Warto dodać, że podobna sytuacja zdarzyła się podczas kilku kolejnych koncertów, a także podczas trasy w 2008 r., gdzie tym razem Taylor bezskutecznie łapał podrzucone tamburyno. Pod koniec koncertu w Birmingham (6.05.) cały zespół próbował podrzucić i złapać pałkę, jednak żadnemu z nich się to nie udało (Paul był najbliższy sukcesu).
  • Oficjalne logo Queen + Paul Rodgers (feniks) pojawiło się po raz pierwszy na membranie centrali perkusji Rogera Taylora podczas koncertu w Monachium (14.04.).
  • Podczas trasy Roger zmienił wers w These Are the Days of Our Lives z „When I look, and I find – no change” na „When I look, and I find – Brian May” (po tym wersie utworu wchodzi solo na gitarze).
  • Od koncertu we Frankfurcie nad Menem (19.04.) stałym punktem programu stały się żarty Rogera na temat prezerwatyw, które następowały po Say It’s Not True.
  • Podczas koncertu w Budapeszcie (23.04.) wykonano, podobnie jak w 1986 r. podczas trasy Magic, utwór Tavaszi Szél Vizet Áraszt (Brian na gitarze ze śpiewającą publicznością). Brian zapomniał jednak zagrać ’39.
  • Podczas koncertu w Newcastle (3.05.) przy wykonywaniu Hammer to Fall Brian zauważył fana nagrywającego występ i powiedział mniej więcej: „Chcę, żeby to był moment, który dzielimy i już, ok? Chrzanić filmiki” (ang. „I want this to be a moment that we share and that’s it, OK? Fuck the videos” ). Tuż przed bisami Brian zaczął grać utwór Cream – Sunshine of Your Love, jednak gdy zorientował się, że Roger zaczął grać na perkusji, a Paul śpiewać – natychmiast przestał grać. Czyżby Brian May obawiał się improwizować?🙂
  •  Podczas koncertu w Birmingham (4.05.) po raz pierwszy wykonano Under Pressure, gdyż jak to stwierdził Brian May „It’s better to play Under Pressure badly than not to play it at all”  (pl. „Lepiej grać Under Pressure słabo, niż nie grać go wcale”). Under Pressure utrzymało się w secie przez jeszcze pięć koncertów, m.in. ten w Sheffield (9.05.), który nagrano i wydano jako „Return of the Champions”. Niestety na oficjalnym wydawnictwie nie zamieszczono tego utworu. Przy zapowiedzi piosenki uczestniczyli także komicy brytyjscy – Peter Kay i Patrick McGuinness – którzy zaśpiewali motyw przewodni programu telewizyjnego Max & Paddy oraz fragmenty Is This the Way to Amarillo Tony’ego Christie. Kay, którego wersja tego utworu w tamtym czasie zajmowała pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów, poprosił publiczność o jeszcze dwa tygodnie, by „Amarillo” zrównało się z Bohemian Rhapsody co do długości okupowania pierwszego miejsca notowań. Roger okazał w żartach swoje „oburzenie” tą uwagą poprzez pokazanie komikowi środkowego palca.
  • Podczas koncertu w Kolonii (6.07.) do zespołu podczas We Will Rock You i We Are the Champions dołączyła obsada niemieckiej wersji musicalu We Will Rock You. Brian w swoją solówkę wplótł kilka riffów z Now I’m Here. Występ odbywał się w strugach deszczu, co odnotował Paul śpiewając kilka wersów Singin’ in the Rain.
  • Podczas koncertu w Los Angeles (22.10.) do muzyków Queen + Paul Rodgers dołączył Slash, grając na gitarze w utworze Can’t Get Enough.
  • Koncert w Hyde Parku planowano pierwotnie na 8 lipca 2005 r., jednak w związku z atakami terrorystycznymi w Londynie 7 lipca, występ przełożono na 15 lipca. Paul Rodgers zapowiedział ten występ jako hołd dla niesamowitej pracy jaką włożyli pracownicy służb bezpieczeństwa po zamachu bombowym. W związku z tym policjanci, strażacy oraz sanitariusze dostali darmowe zaproszenia na show. Podczas koncertu muzycy Queen + Paul Rodgers zagrali cover utworu Johna Lennona – Imagine (Brian zaśpiewał pierwszą, Roger drugą, a Paul trzecią zwrotkę. Zapis video tego wykonania został załączony jako bonus do DVD Return of the Champions), zaś Brian zadedykował We Are the Champions ofiarom zamachu z 7 lipca.
  • Trasa nie obyła się bez różnego rodzaju wpadek – zarówno technicznych, jak i muzycznych. Oto większość z nich:

– Brian i pęknięte struny: Madryt (1.04.): podczas Last Horizon; Czechy (16.04.): pod koniec Last Horizon; Lipsk (17.04.): pod koniec Guitar Solo; Newcastle (3.05.): pod koniec Guitar Solo;
– inne usterki sprzętuBarcelona (2.04.): podczas wolnej części Hammer to Fall jeden ze wzmacniaczy Vox AC30 zaczął wytwarzać niesamowity hałas i musiał zostać zastąpiony nowym; Bazylea (10.04.): w pewnym momencie I Want It All wysiadły wszystkie wzmacniacze, więc publiczność przez chwilę mogła słyszeć jedynie perkusję i wokal; Czechy (16.04.): przed All Right Now Brian miał problemy ze swoją gitarą. Czas naprawy został wypełniony przez Paula, który, niczym Freddie, improwizował z publicznością; Frankfurt nad Menem (19.04.): w trakcie solówki w Bohemian Rhapsody Brian nie miał odsłuchu swojej gitary. Rozwścieczony przestał grać; Budapeszt (23.04.): Brian miał problemy z Red Special, dlatego też większość Guitar Solo i Last Horizon musiał zagrać na kopii gitary. Jednak i z nią musiały być jakieś problemy, bowiem pierwszą część These Are the Days of Our Lives grał wyłącznie Jamie; Manchester (4.05.): Brian miał problemy ze swoją gitarą, więc podczas Crazy Little Thing Called Love musiał użyć kopii. Podczas akustycznego setu dało się słyszeć dziwny i bardzo głośny dźwięk, co Brian skwitował stwierdzeniem „To lokalna firma przewozowa” (ang. „That’s the local taxi firm”); Aruba (8.10.): Brian miał sprzężenie zwrotne podczas Love of My Life. Po pierwszym wersie przestał śpiewać, posłał „nienawistne” spojrzenie w stronę technicznych, przeprosił publiczność i zaczął od początku, tym razem już bez problemów;
– pomyłki muzyków: Brixton Academy (28.03.): Roger zagrał dwa razy intro do I’m In Love With My Car i wyrwał się z tego zapętlenia dopiero po tym, jak Spike mu naliczył „1-2-3-4”; Monachium (14.04.): podczas Let There Be Drums Roger upuścił jedną z pałek i przez chwilę był zmuszony grać jedną ręką; Lipsk (17.04.): Paul zapomniał tekstu do The Show Must Go On… trzy razy! Ponadto zaczął śpiewać trzecią zwrotkę I Want It All zbyt wcześnie, przed solówką Briana; Kolonia (6.07.): Brian zepsuł wstęp do I Want to Break Free; Hyde Park (15.07.): Roger znowu zgubił jedną z pałek podczas Let There Be Drums; Saitama (26.10.): Po Reaching Out Brian zaczął grać wstęp do Tie Your Mother Down, zrobił kilka kroków w tył i… przewrócił się, bowiem kurtyna nie była jeszcze podniesiona;

Opracował: mike

ornament

Więcej informacji o koncertach Q + PR (i nie tylko!): queenconcerts.com

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s