Queen Poland

The biggest polish site about Queen

Koncerty: Smile (1968 – 1970)

Koncerty: Smile (1968 – 1970)

Smile przed Royal Albert Hall, od lewej: Chris Smith (instrumenty klawiszowe), Brian May (gitara, wokal), Tim Staffell (gitara basowa, wokal) i Roger Taylor (perkusja, wokal); Londyn, 1969; fot.: Doug Puddifoot

Skład: Tim Staffell (wokal, gitara basowa), Brian May (gitara, wokal), Roger Taylor (perkusja, wokal); Gościnnie/krótkotrwale: Chris Smith (instrumenty klawiszowe), John Harris (instrumenty klawiszowe), Mike Grose (gitara basowa), Phil (instrumenty klawiszowe)

Tim Staffell podczas sesji w Trident Studios, czerwiec 1969 r.; fot.: Paul Humberstone
Tim Staffell podczas sesji w Trident Studios, czerwiec 1969 r.; fot.: Paul Humberstone

Kiedy zespół 1984, którego członkami byli Brian May i Tim Staffell, rozpadł się wiosną 1968 r., May planował całkowicie porzucić karierę muzyczną na rzecz astronomii, którą studiował na Imperial College of London (CZYTAJ: KONCERTY BRIANA MAYA: WCZESNE LATA (1964 – 1968)). Jednak już wkrótce, wraz ze Staffellem zabrali się za kompletowanie składu kolejnego zespołu. I chociaż Smile, bo o nim mowa, znany jest przede wszystkim jako trio złożone z basisty 1984 i dwóch przyszłych członków Queen, to na etapie tworzenia zespołu znaczący udział miał ktoś jeszcze (w każdym razie on twierdzi, że miał ;)).

Oto relacja Chrisa Smitha, współzałożyciela i klawiszowca Smile: „Moja współpraca z Timem i Brianem… w zasadzie sięga 1968 r., kiedy obaj grali w 1984. W tamtym czasie studiowałem na ASP w Ealing, chodziłem na te same zajęcia z grafiki, na które uczęszczali Tim i Freddie Mercury, czy też Bulsara. Nasza trójka zwykła razem siedzieć, jako że wszyscy byliśmy muzykami.” i dodaje „Po tym jak zobaczyłem zespół Tima grający na potańcówce, powiedziałem mu, że on i gitarzysta są o wiele lepsi od reszty kapeli. 1984 przeżywało wtedy kryzys, więc spotkaliśmy się w pubie w Soho i zdecydowaliśmy się razem pracować. Wtedy też wpadliśmy na pomysł, żeby umieścić ogłoszenie na tablicy w Imperial College, gdzie Brian studiował (…). Zagrałem ze Smile jedynie kilka koncertów i odszedłem po paru tygodniach, jednak o ile mnie pamięć nie myli, założyłem zespół wraz z Timem.„.

Tak czy inaczej, na tablicy ogłoszeń w Imperial College rzeczywiście pojawiła się pocztówka, która głosiła “poszukiwany perkusista w stylu Gingera Bakera/Mitcha Mitchella”. Na wezwanie odpowiedział Roger Taylor, który dopiero co przeprowadził się z Kornwalii, by w Londynie studiować stomatologię oraz znaleźć kolejny zespół, z którym mógłby występować, bowiem ciągłe podróże do Truro, by występować w i tak już podupadającym The Reaction mijały się z celem (CZYTAJ: KONCERTY ROGERA TAYLORA: Wczesne Lata (1957 – 1968)). Wkrótce potem odbyło się przesłuchanie Taylora i… z marszu został przyjęty. „Roger był świetny, dobry muzyk… Był naprawdę pewny siebie i ekstrawagancki. Uwielbiałem to, w jaki sposób wstawał, uderzał w talerz, by potem natychmiast go wyciszyć. Był też bardzo zabawny. Fajny facet.” – wspomina Tim, zaś Brian dodaje: „Myśleliśmy, że to najlepszy perkusista jakiego kiedykolwiek widzieliśmy. Patrzyłem jak stroi werbel – coś, czego nigdy wcześniej nie obserwowałem – i pamiętam jak myślałem, że wygląda strasznie profesjonalnie.”.

Roger Taylor podczas sesji w Trident Studios, czerwiec 1969 r.; fot.: Tim Staffell podczas sesji w Trident Studios, czerwiec 1969 r.; fot.: Paul Humberstone
Roger Taylor podczas sesji w Trident Studios, czerwiec 1969 r.; fot.: Paul Humberstone

Tak skompletowany kwartet, latem 1968 r. rozpoczął przygotowania do stania się „właściwym” zespołem. Kolega Rogera ze studiów, Peter Abbey, został managerem Smile, z kolei szkolny przyjaciel Briana, Pete Edmunds, został ich technicznym, wożącym kapelę swoim zielonym vanem. Staffell natomiast zaprojektował logo zespołu – szczerzące się usta o błyszczących zębach. Pojawiło się ono na centrali i jednym z werbli Taylora, z kolei na drugim werblu widniał napis „Nie zapomnij się uśmiechnąć” (org. Don’t forget to smile). Podobno, gdy zespół wysłał swoje pierwsze demo (dawno zaginione) do wytwórni Beatlesów – Apple – jedynym odzewem jaki otrzymali był fakt, iż Paulowi McCartneyowi podobało się logo zespołu.

Koneksje Briana Maya w Imperial College zapewniły muzykom stałe miejsce w harmonogramie imprez, zaś ich popularność sprawiła, że wkrótce stali się czymś na kształt „house band”. Jednocześnie zapisali się do agencji artystycznej Rondo, która jednak za klientów miała także Genesis i to raczej temu zespołowi poświęcała największą uwagę (Staffell zaprojektował nawet jeden z plakatów promujących koncert Petera Gabriela i spółki). Dlatego też głównym miejscem występów Smile była alma mater Maya. To właśnie tutaj grupa zadebiutowała 26 października 1968 r. jako support Pink Floyd [1]. Innym stałym miejscem występów był PJ’s Club w kornwalijskim Truro, gdzie czasami do muzyków Smile dołączali byli członkowie The Reaction.

W czasie swojej kariery Smile dzielili scenę między innymi z: Tyrannosaurus Rex, Yes czy też Family, jednak za najważniejszy koncert w ich krótkiej historii należy bez wątpienia uznać ten w Royal Albert Hall, 27 lutego 1969 r. Była to impreza charytatywna na rzecz Krajowej Rady dla Niezamężnej Matki i Jej Dziecka (ang. National Council for the Unmarried Mother and Her Child), zaś Smile występował przed Free (w którym wokalistą był nie kto inny, a Paul Rodgers). Zdaniem Tima Staffella, dzień przed koncertem Chris Smith miał usłyszeć z jego ust: „Chris, wolelibyśmy zagrać jutro jako trio.”. Smith jednak zaprzecza, jakoby miał zostać wyrzucony. Twierdzi, że sam odszedł, gdyż nie udało mu się sprowadzić grupy na blues rockowe tory, a jeśli Tim, Brian i Roger myśleli o jego wyrzuceniu, to nigdy mu o tym nie powiedzieli. Za wersją klawiszowca może przemawiać główne zdjęcie na tej stronie, które zostało zrobione przed Royal Albert Hall w dniu koncertu, a na którym widnieje czterech muzyków. Z drugiej jednak strony, pozostałe zdjęcia z tamtej sesji przedstawiają już tylko Staffella, Maya i Taylora. Warto nadmienić, że oprócz zdjęć z 27 lutego 1969 r. zachował się także ok. 3-minutowy niemy zapis wideo z występu, autorstwa Douga Puddifoota. Jego fragment zamieszczono w filmie dokumentalnym DoRo – Champions of the World z 1995 r. (WIDEO). Sam występ był pechowy dla Tima – przy pierwszej piosence okazało się, że jego kabel od gitary basowej był zbyt krótki i wtyczka wypadła, gdy tylko zbliżył się do mikrofonu. Poza tym nie założył butów ani skarpetek, a drewniana podłoga była pełna drzazg. Z kolei Brian May wspominał „Dostaliśmy się na ten koncert w Royal Albert Hall, gdzie byliśmy na dole stawki. Otrzymaliśmy także swoją pierwszą recenzję, która ukazała się w <<The Times>>, napisali w niej coś w stylu <<najgłośniejsza grupa zachodu odłączyła instrumenty i zeszła ze sceny>>, ale nie napisali kto to był.”.

Brian May podczas sesji w Trident Studios, czerwiec 1969 r.; fot.: Tim Staffell podczas sesji w Trident Studios, czerwiec 1969 r.; fot.: Paul Humberstone
Brian May podczas sesji w Trident Studios, czerwiec 1969 r.; fot.: Paul Humberstone

Znane są setlisty obu wspomnianych koncertów Smile – debiutu w Imperial College (26 października 1968 r.) oraz tego najważniejszego, w Royal Albert Hall (27 lutego 1969 r.). Oto one:

I. 26 października 1968 r., Imperial College, Londyn – jako support Pink Floyd lub The Troggs.

  • Toccata i fuga d-moll (BMV 565) Jana Sebastiana Bacha
  • Can’t Be So Sad – cover Moby Grape

II. 27 lutego 1969 r., Royal Albert Hall, Londyn – koncert charytatywny na rzecz Krajowej Rady dla Niezamężnej Matki i Jej Dziecka (ang. National Council for the Unmarried Mother and Her Child). Niemy zapis wideo z występu, nagrany przez Douglasa Pudifoota, znajduje się w posiadaniu Queen Productions. Fragment wyemitowano w filmie dokumentalnym Champions of the World z 1995 r.

  • If I Were a Carpenter – cover Bobby’ego Darrina
  • Earth (Staffell)
  • Mony Mony – cover Tommy’ego Jamesa & The Shondells
  • See What a Fool I’ve Been (May)

Innym znamiennym wydarzeniem, które miało miejsce w 1969 r. było zapoznanie przez Tima Staffella swoich kolegów z zespołu ze swoim znajomym ze studiów – Freddiem Bulsarą. Przyszły Pan Mercury bardzo szybko został wielkim fanem Smile, dając im dobre rady (niezależnie czy ich chcieli, czy też nie), a nawet zamieszkał wspólnie z muzykami. Zgodnie z legendą, Freddie już na tym etapie chciał desperacko wstąpić do Smile, mimo że związany był wtedy z inną kapelą – Ibex (CZYTAJ: KONCERTY FREDDIEGO MERURY’EGO: WCZESNE LATA (1958 – 1970)).

Logo Smile, które bardzo przypadło do gustu Paulowi McCartneyowi :)
Logo Smile, które bardzo przypadło do gustu Paulowi McCartneyowi🙂

Jeśli zaś chodzi o repertuar Smile, to były to przede wszystkim covery popularnych w tamtym czasie zespołów – The Small Faces, The Beatles czy Yes. Charakterystycznym było, że Staffell, May i Taylor mieli w zwyczaju rozbudowywać utwory tych wykonawców nawet do 20 minut oraz wprowadzać zmiany tempa wszędzie tam, gdzie było to możliwe. Muzycy wkrótce jednak zapragnęli mieć również autorski materiał. Tym sposobem powstały: Earth Staffella (POSŁUCHAJ), Polar Bear (POSŁUCHAJ)  i See What a Fool I’ve Been [2] Maya czy też Blag Taylora [3] (POSŁUCHAJ), a także kompozycje duetu May-Staffel – znane z czasów 1984 Step On Me (POSŁUCHAJ) i Doin’ Alright (POSŁUCHAJ), „scoverowane” przez Queen na ich debiutanckim albumie. Nie wiadomo natomiast czy utwór Silver Salmon pochodzi z okresu Smile. Zwolennicy tej teorii przypisują jego autorstwo Staffelowi.

Przełomowym momentem w dziejach Smile był ich koncert 10 kwietnia 1969 r., po którym zostali przedstawieni Lou Reiznerowi z Mercury Records. Reizner dostrzegł potencjał w muzykach i zaproponował im nagranie singla. Sesja odbyła się w czerwcu 1969 r. w Trident Studios, zaś inżynierem dźwięku był John Anthony. Zarejestrowano trzy utwory: EarthStep On Me (w którym May gra na pianinie) oraz Doin’ Alright. Niestety singiel wydano wyłącznie w USA, gdzie Smile był zespołem nieznanym, więc muzyka zespołu przepadła bez echa, nie dostając się na listy przebojów.

Mimo wszystko Mercury Records nie traciło nadziei i we wrześniu 1969 r. zorganizowało Smile drugą sesję nagraniową. Tym razem odbyła się ona w De Lane Lea Studios, a inżynierią dźwięku zajął się Fritz Freyer. Nagrano trzy kolejne kawałki: cover Stanleya Lucasa April Lady (z Brianem na wokalu) (POSŁUCHAJ), Blag oraz Polar Bear (z wokalem dzielonym między Briana i Tima). Staffell wspomina, że sesja odbyła się późną nocą, a w nagraniach uczestniczył Amerykanin Keith Nelson, który grał na banjo własnej konstrukcji. Utwory z De Lane Lea nie zostały w tamtym czasie przeznaczone do wydania.

Smile przed Royal Albert Hall: Brian May, Roger Taylor i Tim Staffel; Londyn, 27 lutego 1969 r.; fot.: Doug Puddifoot
Smile przed Royal Albert Hall: Brian May, Roger Taylor i Tim Staffel; Londyn, 27 lutego 1969 r.; fot.: Doug Puddifoot

Obie sesje nagraniowe stały się dostępne dla szerszej publiczności dwukrotnie. Po raz pierwszy 23 września 1982 r., kiedy Mercury Japan zdecydowało się na wydanie albumu Gettin’ Smile, zaś po raz drugi, po remasteringu oraz na CD, 30 czerwca 1998 r., gdy Double Dutch wydało Ghost of Smile (z wkładką napisaną przez Tima Staffella).

Kolejnym ważnym wydarzeniem był koncert w Marquee Club w grudniu 1969 r., gdzie Smile zagrało jako support przed Klippington Lodge. Pomimo bogatego repertuaru i ponad półgodzinnego występu, Staffel, May i Taylor nie zostali zbyt entuzjastycznie przyjęci przez widownię. To był początek końca Smile, zwłaszcza że na początku 1970 r. May wyjechał na Teneryfę prowadzić prace badawcze. Staffell, który obawiał się, iż po powrocie Brian nie będzie już zainteresowany karierą muzyczną, odszedł ze Smile i dołączył do grupy Humpy Bong. Z kolei do nieporzucania muzyki przekonał Maya i Taylora nie kto inny, jak Freddie Bulsara27 czerwca 1970 r., z Freddiem jako wokalistą i Mike’m Grosem na gitarze basowej, zespół Smile przeszedł do historii. Narodził się Queen.

ornament

Reunion Smile: Tim Staffell, Brian May i Roger Taylor w Marquee Club, 22 grudnia 1992 r.; fot.: queenconcerts.com
Reunion Smile: Tim Staffell, Brian May i Roger Taylor w Marquee Club, 22 grudnia 1992 r.; fot.: queenconcerts.com

Pomimo rozluźnienia relacji, Tim, Brian i Roger pozostają (a przynajmniej pozostawali do niedawna) w kontakcie. Staffel dołączył nawet do The Cross i Briana Maya podczas świątecznego koncertu w Marquee Club, 22 grudnia 1992 r. Był to swego rodzaju reunion Smile. Panowie zagrali wspólnie Earth (WIDEOoraz If I Were a Carpenter (WIDEO). Z kolei w 2003 r. Tim wydał album aMIGO, na którym gościnnie zagrał Brian May, w nowych wersjach Earth (POSŁUCHAJoraz Doin’ Alright (POSŁUCHAJ). Poza tym w 1981 r. Staffel stworzył model kosmity, który został wykorzystany przy produkcji albumu Rogera Taylora Fun in Space, jednak Tim nie miał wtedy pojęcia do czego i przez kogo zostanie wykorzystany jego projekt.

           ornament

Legenda głosi, że Tim Staffell nie umrze, dopóki nie nagra idealnej wersji Earth. Wzięła się najprawdopodobniej stąd, że zaliczył już kilka podejść do tego utworu. Oto one:

  • wersja Smile – 1969 (POSŁUCHAJ),
  • wersja z albumu Nova Solis grupy Morgan (jako część suity Nova Solis) – 1972 (POSŁUCHAJ SUITY) (POSŁUCHAJ FRAGMENTU)
  • wersja solowa z singla do albumu aMIGO, z gościnnym wokalem i gitarą Briana Maya – 2003 (POSŁUCHAJ
  •  wersja solowa z albumu aMIGO, z gościnną gitarą Briana Maya – 2003 (POSŁUCHAJ)

——————————–

[1] Zdaniem Chrisa Smitha zespół supportował wtedy The Troggs.

[2] Zdaniem Tima Staffella See What a Fool I’ve Been było oparte na starym bluesowym kawałku Sonny’ego Terry i Browniego McGhee, a Brian wymyślił jedynie nową aranżację. Z kolei Brian stwierdził, że piosenka również dla niego jest zagadką, choć na pewno jest oparta na starym bluesowym numerze. Wydawało mu się, że widział wykonanie ów piosenki w programie telewizyjnym i że był to Muddy Waters. Co May zapamiętał to wykorzystał, a resztę (głównie słowa) wymyślił. Według innej teorii, See What a Foll I’ve Been czerpie inspirację z Sitting On Top Of The World (Cream). Ostatecznie Brian na swojej stronie obwieścił, że inspiracji do See What a Fool I’ve Been należy szukać w utworze The Way I Feel Sonny’ego Terry, Browniego McGhee i Big Billa Broonzy’ego.

[3] Tim wskazuje na autorstwo Rogera, jednak należy wziąć pod uwagę, że w Blag znajdują się wstawki instrumentalne wykorzystane później przez Maya w Brighton Rock, zatem gitarzysta zapewne również wtrącił swoje trzy grosze do tego utworu Smile.

Opracował: mike

ornament

Więcej informacji o koncertach Smile (i nie tylko!): queenpedia.comqueenconcerts.comthemarchoftheblackqueen.webs.com

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s